Yamashtakam

तपसा धर्ममाराध्य पुष्करे भास्करः पुरा ।
धर्मांशं यं सुतं प्राप धर्मराजं नमाम्यहम् ॥

தபஸா தர்மமாராத்ய புஷ்கரே பாஸ்கரஃ புரா ।
தர்மாம்ஶம் யம் ஸுதம் ப்ராப தர்மராஜம் நமாம்யஹம் ॥

తపసా ధర్మమారాధ్య పుష్కరే భాస్కరః పురా ।
ధర్మాంశం యం సుతం ప్రాప ధర్మరాజం నమామ్యహమ్ ॥

ತಪಸಾ ಧರ್ಮಮಾರಾಧ್ಯ ಪುಷ್ಕರೇ ಭಾಸ್ಕರಃ ಪುರಾ ।
ಧರ್ಮಾಂಶಂ ಯಂ ಸುತಂ ಪ್ರಾಪ ಧರ್ಮರಾಜಂ ನಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

തപസാ ധര്മമാരാധ്യ പുഷ്കരേ ഭാസ്കരഃ പുരാ ।
ധര്മാംശം യം സുതം പ്രാപ ധര്മരാജം നമാമ്യഹമ് ॥

tapasā dharmamārādhya puṣkare bhāskaraḥ purā |
dharmāṃśaṃ yaṃ sutaṃ prāpa dharmarājaṃ namāmyaham ||

Long ago at Pushkara, the Sun worshipped Dharma through austerity and gained a son who was a portion of Dharma. I bow to that Dharmaraja.

समता सर्वभूतेषु यस्य सर्वस्य साक्षिणः ।
अतो यन्नाम शमनमिति तं प्रणमाम्यहम् ॥

ஸமதா ஸர்வபூதேஷு யஸ்ய ஸர்வஸ்ய ஸாக்ஷிணஃ ।
அதோ யந்நாம ஶமநமிதி தம் ப்ரணமாம்யஹம் ॥

సమతా సర్వభూతేషు యస్య సర్వస్య సాక్షిణః ।
అతో యన్నామ శమనమితి తం ప్రణమామ్యహమ్ ॥

ಸಮತಾ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಯಸ್ಯ ಸರ್ವಸ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಣಃ ।
ಅತೋ ಯನ್ನಾಮ ಶಮನಮಿತಿ ತಂ ಪ್ರಣಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

സമതാ സര്വഭൂതേഷു യസ്യ സര്വസ്യ സാക്ഷിണഃ ।
അതോ യന്നാമ ശമനമിതി തം പ്രണമാമ്യഹമ് ॥

samatā sarvabhūteṣu yasya sarvasya sākṣiṇaḥ |
ato yannāma śamanamiti taṃ praṇamāmyaham ||

He is the witness of all and is even-handed toward every being, and for that reason his name is Shamana. I bow to him.

येनान्तश्च कृतो विश्वे सर्वेषां जीविनां परम् ।
कर्मानुरूपकालेन तं कृतान्तं नमाम्यहम् ॥

யேநாந்தஶ்ச க்ருதோ விஶ்வே ஸர்வேஷாம் ஜீவிநாம் பரம் ।
கர்மாநுரூபகாலேந தம் க்ருதாந்தம் நமாம்யஹம் ॥

యేనాన్తశ్చ కృతో విశ్వే సర్వేషాం జీవినాం పరమ్ ।
కర్మానురూపకాలేన తం కృతాన్తం నమామ్యహమ్ ॥

ಯೇನಾನ್ತಶ್ಚ ಕೃತೋ ವಿಶ್ವೇ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಜೀವಿನಾಂ ಪರಮ್ ।
ಕರ್ಮಾನುರೂಪಕಾಲೇನ ತಂ ಕೃತಾನ್ತಂ ನಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

യേനാന്തശ്ച കൃതോ വിശ്വേ സര്വേഷാം ജീവിനാം പരമ് ।
കര്മാനുരൂപകാലേന തം കൃതാന്തം നമാമ്യഹമ് ॥

yenāntaśca kṛto viśve sarveṣāṃ jīvināṃ param |
karmānurūpakālena taṃ kṛtāntaṃ namāmyaham ||

By him the final end of all living beings in the world is brought about, at the time that accords with their karma. I bow to that Kritanta.

बिभर्ति दण्डं दण्डाय पापिनां शुद्धिहेतवे ।
नमामि तं दण्डधरं यः शास्ता सर्वकर्मणाम् ॥

பிபர்தி தண்டம் தண்டாய பாபிநாம் ஶுத்திஹேதவே ।
நமாமி தம் தண்டதரம் யஃ ஶாஸ்தா ஸர்வகர்மணாம் ॥

బిభర్తి దణ్డం దణ్డాయ పాపినాం శుద్ధిహేతవే ।
నమామి తం దణ్డధరం యః శాస్తా సర్వకర్మణామ్ ॥

ಬಿಭರ್ತಿ ದಣ್ಡಂ ದಣ್ಡಾಯ ಪಾಪಿನಾಂ ಶುದ್ಧಿಹೇತವೇ ।
ನಮಾಮಿ ತಂ ದಣ್ಡಧರಂ ಯಃ ಶಾಸ್ತಾ ಸರ್ವಕರ್ಮಣಾಮ್ ॥

ബിഭര്തി ദണ്ഡം ദണ്ഡായ പാപിനാം ശുദ്ധിഹേതവേ ।
നമാമി തം ദണ്ഡധരം യഃ ശാസ്താ സര്വകര്മണാമ് ॥

bibharti daṇḍaṃ daṇḍāya pāpināṃ śuddhihetave |
namāmi taṃ daṇḍadharaṃ yaḥ śāstā sarvakarmaṇām ||

He carries the staff for punishment, so that sinners may be purified. I bow to that Dandadhara, the ruler over all actions.

विश्वे यः कलयत्येव सर्वायुश्चापि सन्ततम् ।
अतीव दुर्निवार्यं च तं कालं प्रणमाम्यहम् ॥

விஶ்வே யஃ கலயத்யேவ ஸர்வாயுஶ்சாபி ஸந்ததம் ।
அதீவ துர்நிவார்யம் ச தம் காலம் ப்ரணமாம்யஹம் ॥

విశ్వే యః కలయత్యేవ సర్వాయుశ్చాపి సన్తతమ్ ।
అతీవ దుర్నివార్యం చ తం కాలం ప్రణమామ్యహమ్ ॥

ವಿಶ್ವೇ ಯಃ ಕಲಯತ್ಯೇವ ಸರ್ವಾಯುಶ್ಚಾಪಿ ಸನ್ತತಮ್ ।
ಅತೀವ ದುರ್ನಿವಾರ್ಯಂ ಚ ತಂ ಕಾಲಂ ಪ್ರಣಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

വിശ്വേ യഃ കലയത്യേവ സര്വായുശ്ചാപി സന്തതമ് ।
അതീവ ദുര്നിവാര്യം ച തം കാലം പ്രണമാമ്യഹമ് ॥

viśve yaḥ kalayatyeva sarvāyuścāpi santatam |
atīva durnivāryaṃ ca taṃ kālaṃ praṇamāmyaham ||

In this world he constantly measures out the life span of all, and he cannot be turned back. I bow to that Kala.

तपस्वी वैष्णवो धर्मी संयमी विजितेन्द्रियः ।
जीविनां कर्मफलदं तं यमं प्रणमाम्यहम् ॥

தபஸ்வீ வைஷ்ணவோ தர்மீ ஸம்யமீ விஜிதேந்த்ரியஃ ।
ஜீவிநாம் கர்மபலதம் தம் யமம் ப்ரணமாம்யஹம் ॥

తపస్వీ వైష్ణవో ధర్మీ సంయమీ విజితేన్ద్రియః ।
జీవినాం కర్మఫలదం తం యమం ప్రణమామ్యహమ్ ॥

ತಪಸ್ವೀ ವೈಷ್ಣವೋ ಧರ್ಮೀ ಸಂಯಮೀ ವಿಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ ।
ಜೀವಿನಾಂ ಕರ್ಮಫಲದಂ ತಂ ಯಮಂ ಪ್ರಣಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

തപസ്വീ വൈഷ്ണവോ ധര്മീ സംയമീ വിജിതേന്ദ്രിയഃ ।
ജീവിനാം കര്മഫലദം തം യമം പ്രണമാമ്യഹമ് ॥

tapasvī vaiṣṇavo dharmī saṃyamī vijitendriyaḥ |
jīvināṃ karmaphaladaṃ taṃ yamaṃ praṇamāmyaham ||

He is an ascetic, a devotee of Vishnu, righteous, restrained, the conqueror of his senses, and he gives living beings the fruit of their karma. I bow to that Yama.

स्वात्मारामश्च सर्वज्ञो मित्रं पुण्यकृतां भवेत् ।
पापिनां क्लेशदो यश्च पुण्यमित्रं नमाम्यहम् ॥

ஸ்வாத்மாராமஶ்ச ஸர்வஜ்ஞோ மித்ரம் புண்யக்ருதாம் பவேத் ।
பாபிநாம் க்லேஶதோ யஶ்ச புண்யமித்ரம் நமாம்யஹம் ॥

స్వాత్మారామశ్చ సర్వజ్ఞో మిత్రం పుణ్యకృతాం భవేత్ ।
పాపినాం క్లేశదో యశ్చ పుణ్యమిత్రం నమామ్యహమ్ ॥

ಸ್ವಾತ್ಮಾರಾಮಶ್ಚ ಸರ್ವಜ್ಞೋ ಮಿತ್ರಂ ಪುಣ್ಯಕೃತಾಂ ಭವೇತ್ ।
ಪಾಪಿನಾಂ ಕ್ಲೇಶದೋ ಯಶ್ಚ ಪುಣ್ಯಮಿತ್ರಂ ನಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

സ്വാത്മാരാമശ്ച സര്വജ്ഞോ മിത്രം പുണ്യകൃതാം ഭവേത് ।
പാപിനാം ക്ലേശദോ യശ്ച പുണ്യമിത്രം നമാമ്യഹമ് ॥

svātmārāmaśca sarvajño mitraṃ puṇyakṛtāṃ bhavet |
pāpināṃ kleśado yaśca puṇyamitraṃ namāmyaham ||

He rests content in his own Self, knows all, is a friend to those who do good, and brings suffering to sinners. I bow to that Punyamitra, the friend of the virtuous.

यज्जन्म ब्रह्मणो वंशे ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा ।
यो ध्यायति परं ब्रह्म ब्रह्मवंशं नमाम्यहम् ॥

யஜ்ஜந்ம ப்ரஹ்மணோ வம்ஶே ஜ்வலந்தம் ப்ரஹ்மதேஜஸா ।
யோ த்யாயதி பரம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மவம்ஶம் நமாம்யஹம் ॥

యజ్జన్మ బ్రహ్మణో వంశే జ్వలన్తం బ్రహ్మతేజసా ।
యో ధ్యాయతి పరం బ్రహ్మ బ్రహ్మవంశం నమామ్యహమ్ ॥

ಯಜ್ಜನ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಂಶೇ ಜ್ವಲನ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸಾ ।
ಯೋ ಧ್ಯಾಯತಿ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮವಂಶಂ ನಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥

യജ്ജന്മ ബ്രഹ്മണോ വംശേ ജ്വലന്തം ബ്രഹ്മതേജസാ ।
യോ ധ്യായതി പരം ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മവംശം നമാമ്യഹമ് ॥

yajjanma brahmaṇo vaṃśe jvalantaṃ brahmatejasā |
yo dhyāyati paraṃ brahma brahmavaṃśaṃ namāmyaham ||

His birth is in the line of Brahma, he blazes with the radiance of Brahman, and he meditates on the supreme Brahman. I bow to him of Brahma's line.

इत्युक्त्वा सा च सावित्री प्रणनाम यमं मुने ।
यमस्तां विष्णुभजनं कर्मपाकमुवाच ह ॥

இத்யுக்த்வா ஸா ச ஸாவித்ரீ ப்ரணநாம யமம் முநே ।
யமஸ்தாம் விஷ்ணுபஜநம் கர்மபாகமுவாச ஹ ॥

ఇత్యుక్త్వా సా చ సావిత్రీ ప్రణనామ యమం మునే ।
యమస్తాం విష్ణుభజనం కర్మపాకమువాచ హ ॥

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಸಾ ಚ ಸಾವಿತ್ರೀ ಪ್ರಣನಾಮ ಯಮಂ ಮುನೇ ।
ಯಮಸ್ತಾಂ ವಿಷ್ಣುಭಜನಂ ಕರ್ಮಪಾಕಮುವಾಚ ಹ ॥

ഇത്യുക്ത്വാ സാ ച സാവിത്രീ പ്രണനാമ യമം മുനേ ।
യമസ്താം വിഷ്ണുഭജനം കര്മപാകമുവാച ഹ ॥

ityuktvā sā ca sāvitrī praṇanāma yamaṃ mune |
yamastāṃ viṣṇubhajanaṃ karmapākamuvāca ha ||

O sage, having said this, Savitri bowed to Yama. Then Yama told her of the worship of Vishnu and of the ripening of karma.

इदं यमाष्टकं नित्यं प्रातरुत्थाय यः पठेत् ।
यमात्तस्य भयं नास्ति सर्वपापात्प्रमुच्यते ॥

இதம் யமாஷ்டகம் நித்யம் ப்ராதருத்தாய யஃ படேத் ।
யமாத்தஸ்ய பயம் நாஸ்தி ஸர்வபாபாத்ப்ரமுச்யதே ॥

ఇదం యమాష్టకం నిత్యం ప్రాతరుత్థాయ యః పఠేత్ ।
యమాత్తస్య భయం నాస్తి సర్వపాపాత్ప్రముచ్యతే ॥

ಇದಂ ಯಮಾಷ್ಟಕಂ ನಿತ್ಯಂ ಪ್ರಾತರುತ್ಥಾಯ ಯಃ ಪಠೇತ್ ।
ಯಮಾತ್ತಸ್ಯ ಭಯಂ ನಾಸ್ತಿ ಸರ್ವಪಾಪಾತ್ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ ॥

ഇദം യമാഷ്ടകം നിത്യം പ്രാതരുത്ഥായ യഃ പഠേത് ।
യമാത്തസ്യ ഭയം നാസ്തി സര്വപാപാത്പ്രമുച്യതേ ॥

idaṃ yamāṣṭakaṃ nityaṃ prātarutthāya yaḥ paṭhet |
yamāttasya bhayaṃ nāsti sarvapāpātpramucyate ||

The verse says that whoever rises at dawn and recites this Yamashtakam daily has no fear of Yama and is released from all sin.

महापापी यदि पठेन्नित्यं भक्त्या च नारद ।
यमः करोति तं शुद्धं कायव्यूहेन निश्चितम् ॥

மஹாபாபீ யதி படேந்நித்யம் பக்த்யா ச நாரத ।
யமஃ கரோதி தம் ஶுத்தம் காயவ்யூஹேந நிஶ்சிதம் ॥

మహాపాపీ యది పఠేన్నిత్యం భక్త్యా చ నారద ।
యమః కరోతి తం శుద్ధం కాయవ్యూహేన నిశ్చితమ్ ॥

ಮಹಾಪಾಪೀ ಯದಿ ಪಠೇನ್ನಿತ್ಯಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಚ ನಾರದ ।
ಯಮಃ ಕರೋತಿ ತಂ ಶುದ್ಧಂ ಕಾಯವ್ಯೂಹೇನ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥

മഹാപാപീ യദി പഠേന്നിത്യം ഭക്ത്യാ ച നാരദ ।
യമഃ കരോതി തം ശുദ്ധം കായവ്യൂഹേന നിശ്ചിതമ് ॥

mahāpāpī yadi paṭhennityaṃ bhaktyā ca nārada |
yamaḥ karoti taṃ śuddhaṃ kāyavyūhena niścitam ||

The verse says, O Narada, that if even a great sinner recites it daily with devotion, Yama surely makes him pure through the array of his bodies.

इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे सावित्रीकृतयमस्तोत्रं नामाष्टाविंशोऽध्यायः ॥

இதி ஶ்ரீப்ரஹ்மவைவர்த்தே மஹாபுராணே த்விதீயே ப்ரக்ருதிகண்டே நாரதநாராயணஸம்வாதே ஸாவித்ரீக்ருதயமஸ்தோத்ரம் நாமாஷ்டாவிம்ஶோத்யாயஃ ॥

ఇతి శ్రీబ్రహ్మవైవర్త్తే మహాపురాణే ద్వితీయే ప్రకృతిఖణ్డే నారదనారాయణసంవాదే సావిత్రీకృతయమస్తోత్రం నామాష్టావింశోఽధ్యాయః ॥

ಇತಿ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ್ತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ದ್ವಿತೀಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಖಣ್ಡೇ ನಾರದನಾರಾಯಣಸಂವಾದೇ ಸಾವಿತ್ರೀಕೃತಯಮಸ್ತೋತ್ರಂ ನಾಮಾಷ್ಟಾವಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ ॥

ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മവൈവര്ത്തേ മഹാപുരാണേ ദ്വിതീയേ പ്രകൃതിഖണ്ഡേ നാരദനാരായണസംവാദേ സാവിത്രീകൃതയമസ്തോത്രം നാമാഷ്ടാവിംശോഽധ്യായഃ ॥

iti śrībrahmavaivartte mahāpurāṇe dvitīye prakṛtikhaṇḍe nāradanārāyaṇasaṃvāde sāvitrīkṛtayamastotraṃ nāmāṣṭāviṃśo'dhyāyaḥ ||

Thus ends the twenty-eighth chapter, named the Hymn to Yama by Savitri, in the dialogue of Narada and Narayana, in the second part, the Prakriti Khanda, of the great Brahmavaivarta Purana.