Kandar Alangaram

அடலருணைத் திருக் கோபுரத் தேயந்த வாயிலுக்கு
வட வருகிற் சென்று கண்டுகொண்டேன்வருவார் தலையில்
தடபடெனப்படு குட்டுடன் சர்க்கரை மொக்கியகைக்
கடதட கும்பக் களிற்றுக் கிளைய களிற்றினையே

aṭalaruṇait tiruk kōpurat tēyanta vāyilukku
vaṭa varukiṟ ceṉṟu kaṇṭukoṇṭēṉvaruvār talaiyil
taṭapaṭeṉappaṭu kuṭṭuṭaṉ carkkarai mokkiyakaik
kaṭataṭa kumpak kaḷiṟṟuk kiḷaiya kaḷiṟṟiṉaiyē

At the northern side of that gateway of the holy temple tower of mighty Arunai (Tiruvannamalai) I found Him: the younger brother of the great elephant with swaying temples (Ganapati), whose hand stuffs in sugar while devotees rap their own heads before him.

பேற்றைத் தவஞ்சற்று மில்லாத வென்னைப்ர பஞ்சமென்னும்
சேற்றைக் கழிய வழிவிட்ட வா செஞ் சடாடவிமேல்
ஆற்றைப் பணியை யிதழியைத் தும்பையை யம்புலியின்
கீற்றைப் புனைந்த பெருமான் குமாரன் க்ருபாகரனே

pēṟṟait tavañcaṟṟu millāta veṉṉaipra pañcameṉṉum
cēṟṟaik kaḻiya vaḻiviṭṭa vā ceñ caṭāṭavimēl
āṟṟaip paṇiyai yitaḻiyait tumpaiyai yampuliyiṉ
kīṟṟaip puṉainta perumāṉ kumāraṉ krupākaraṉē

Though I had no merit of penance at all, You showed me the way out of the mud called worldly life. O Son of Shiva, who wears the Ganga, the serpent, konrai and tumbai flowers and the crescent moon on his matted red hair, You are the ocean of grace.

அழித்துப் பிறக்கவொட்டா அயில் வேலன் கவியையன்பால்
எழுத்துப் பிழையறக் கற்கின்றி லீரெரி மூண்டதென்ன
விழித்துப் புகையெழப் பொங்குவெங் கூற்றன் விடுங்கயிற்றாற்
கழுத்திற் சுருக்கிட் டிழுக்குமன் றோகவி கற்கின்றதே

aḻittup piṟakkavoṭṭā ayil vēlaṉ kaviyaiyaṉpāl
eḻuttup piḻaiyaṟak kaṟkiṉṟi līreri mūṇṭateṉṉa
viḻittup pukaiyeḻap poṅkuveṅ kūṟṟaṉ viṭuṅkayiṟṟāṟ
kaḻuttiṟ curukkiṭ ṭiḻukkumaṉ ṟōkavi kaṟkiṉṟatē

You do not learn, with love and without a single error, the poems of the spear-bearing Lord who stops death and rebirth. When the fierce god of death comes, eyes blazing like fire, will his noose not tighten round your neck and drag you away?

தேரணி யிட்டுப் புரமெரித் தான்மகன் செங்கையில்வேற்
கூரணி யிட்டணு வாகிக் கிரௌஞ்சங் குலைந்தரக்கர்
நேரணி யிட்டு வளைந்த கடக நெளிந்தது சூர்ப்
பேரணி கெட்டது தேவேந்த்ர லோகம் பிழைத்ததுவே

tēraṇi yiṭṭup puramerit tāṉmakaṉ ceṅkaiyilvēṟ
kūraṇi yiṭṭaṇu vākik kirauñcaṅ kulaintarakkar
nēraṇi yiṭṭu vaḷainta kaṭaka neḷintatu cūrp
pēraṇi keṭṭatu tēvēntra lōkam piḻaittatuvē

When the spear in the red hand of the son of Shiva, who burnt the three cities, struck with its sharp point, Mount Krauncha crumbled to dust, the bracelets of the demons drawn up in battle line were bent, the great army of Sura was ruined, and the world of Indra was saved.

ஓரவொட் டாரொன்றை யுன்னவொட் டார்மல ரிட்டுனதாள்
சேரவொட் டாரைவர் செய்வதென் யான்சென்று தேவருய்யச்
சோரநிட் டூரனைச் சூரனைக் காருடல் சோரிகக்கக்
கூரகட்டாரியிட் டோரிமைப் போதினிற் கொன்றவனே

ōravoṭ ṭāroṉṟai yuṉṉavoṭ ṭārmala riṭṭuṉatāḷ
cēravoṭ ṭāraivar ceyvateṉ yāṉceṉṟu tēvaruyyac
cōraniṭ ṭūraṉaic cūraṉaik kāruṭal cōrikakkak
kūrakaṭṭāriyiṭ ṭōrimaip pōtiṉiṟ koṉṟavaṉē

The five senses do not let me reflect, do not let me think of the One, do not let me offer flowers and reach Your feet; what can I do? You are the one who, so that the gods might live, killed in the blink of an eye the cruel thief Sura with a sharp dagger until his dark body poured out blood.

திருந்தப் புவனங்க ளீன்றபொற் பாவை திருமுலைப்பால்
அருந்திச் சரவணப் பூந்தொட்டி லேறி யறுவர்கொங்கை
விரும்பிக் கடலழக் குன்றழச் சூரழ விம்மியழுங்
குருந்தைக் குறிஞ்சிக் கிழவனென் றோதுங் குவலயமே

tiruntap puvaṉaṅka ḷīṉṟapoṟ pāvai tirumulaippāl
aruntic caravaṇap pūntoṭṭi lēṟi yaṟuvarkoṅkai
virumpik kaṭalaḻak kuṉṟaḻac cūraḻa vimmiyaḻuṅ
kuruntaik kuṟiñcik kiḻavaṉeṉ ṟōtuṅ kuvalayamē

The world calls Him the Lord of the hill country: the child who drank the holy milk of the golden Mother who bore all the worlds, who lay in the flower cradle of Saravana, who sought the breasts of the six mothers, and who sobbed so that the sea, the mountains and Sura all wept.

பெரும்பைம் புனத்தினுட் சிற்றேனல் காக்கின்ற பேதை கொங்கை
விரும்பும் குமரனை மெய்யன்பி னான்மெல்ல மெல்லவுள்ள
அரும்புந் தனிப்பர மானந்தத் தித்தித் தறிந்தவன்றே
கரும்புந் துவர்த்துச் செந்தேனும் புளித்தறக் கைத்ததுவே

perumpaim puṉattiṉuṭ ciṟṟēṉal kākkiṉṟa pētai koṅkai
virumpum kumaraṉai meyyaṉpi ṉāṉmella mellavuḷḷa
arumpun taṉippara māṉantat tittit taṟintavaṉṟē
karumpun tuvarttuc centēṉum puḷittaṟak kaittatuvē

The day I slowly tasted the unique supreme bliss that wells up when one thinks with true love of Kumara, who loves the maiden guarding the millet in the green field, even sugarcane turned astringent and honey turned sour and bitter.

சளத்திற் பிணிபட் டசட்டு க்ரியைக்குட் டவிக்குமென்றன்
உளத்திற் ப்ரமத்தைத் தவிர்ப்பா யவுண ருரத்துதிரக்
குளத்திற் குதித்துக் குளித்துக் களித்துக் குடித்துவெற்றிக்
களத்திற் செருக்கிக் கழுதாட வேல்தொட்ட காவலனே

caḷattiṟ piṇipaṭ ṭacaṭṭu kriyaikkuṭ ṭavikkumeṉṟaṉ
uḷattiṟ pramattait tavirppā yavuṇa rurattutirak
kuḷattiṟ kutittuk kuḷittuk kaḷittuk kuṭittuveṟṟik
kaḷattiṟ cerukkik kaḻutāṭa vēltoṭṭa kāvalaṉē

Remove the confusion from my heart, which suffers caught in deceit and foolish rites. You are the guardian who hurled the spear so that the ghouls danced in the battlefield, leaping, bathing, revelling and drinking in the pool of blood from the chests of the demons.

ஒளியில் விளைந்த வுயர்ஞான பூதரத் துச்சியின்மேல்
அளியில் விளைந்ததொ ராநந்தத் தேனை அநாதியிலே
வெளியில் விளைந்த வெறும்பாழைப் பெற்ற வெறுந்தனியைத்
தெளிய விளம்பிய வா முக மாறுடைத் தேசிகனே

oḷiyil viḷainta vuyarñāṉa pūtarat tucciyiṉmēl
aḷiyil viḷaintato rānantat tēṉai anātiyilē
veḷiyil viḷainta veṟumpāḻaip peṟṟa veṟuntaṉiyait
teḷiya viḷampiya vā muka māṟuṭait tēcikaṉē

O six-faced Teacher, how clearly You taught me of the honey of bliss grown from grace on the peak of the high mountain of knowledge grown from light, the unique One who gave birth to the empty void that arose in space from beginningless time!

தேனென்று பாகென்றுவமிக் கொணாமொழித் தெய்வ வள்ளி
கோனன் றெனக்குப தேசித்த தொன்றுண்டு கூறவற்றோ
வானன்று காலன்று தீயன்று நீரன்று மண்ணுமன்று
தானன்று நானன் றசரீரி யன்று சரீரியன்றே

tēṉeṉṟu pākeṉṟuvamik koṇāmoḻit teyva vaḷḷi
kōṉaṉ ṟeṉakkupa tēcitta toṉṟuṇṭu kūṟavaṟṟō
vāṉaṉṟu kālaṉṟu tīyaṉṟu nīraṉṟu maṇṇumaṉṟu
tāṉaṉṟu nāṉaṉ ṟacarīri yaṉṟu carīriyaṉṟē

The Lord of the divine Valli, whose words cannot be compared even to honey or syrup, once taught me something that cannot be told: it is not sky, not wind, not fire, not water, not earth, not He, not I, neither bodiless nor embodied.

சொல்லுகைக் கில்லையென் றெல்லாமிழந்து சும்மா விருக்கும்
எல்லையுட் செல்ல எனைவிட்ட வாஇகல் வேலனல்ல
கொல்லியைச் சேர்க்கின்ற சொல்லியைக் கல்வரைக் கொவ்வைச் செவ்வாய்
வல்லியைப் புல்கின்ற மால்வரைத் தோளண்ணல் வல்லபமே

collukaik killaiyeṉ ṟellāmiḻantu cummā virukkum
ellaiyuṭ cella eṉaiviṭṭa vāikal vēlaṉalla
kolliyaic cērkkiṉṟa colliyaik kalvaraik kovvaic cevvāy
valliyaip pulkiṉṟa mālvarait tōḷaṇṇal vallapamē

How You sent me into the state where, all being lost because nothing can be said, one simply remains still! You are the mighty spear-bearer, the beloved of Valli of the coral-red lips, whom He embraces with His great mountain-like shoulders.

குசைநெகி ழாவெற்றி வேலோ னவுணர் குடர்குழம்பக்
கசையிடு வாசி விசை கொண்ட வாகனப் பீலியின்கொத்
தசைபடு கால்பட் டசைந்தது மேரு அடியிடவெண்
டிசைவரை தூள்பட்ட அத்தூளின் வாரி திடர்பட்டதே

kucaineki ḻāveṟṟi vēlō ṉavuṇar kuṭarkuḻampak
kacaiyiṭu vāci vicai koṇṭa vākaṉap pīliyiṉkot
tacaipaṭu kālpaṭ ṭacaintatu mēru aṭiyiṭaveṇ
ṭicaivarai tūḷpaṭṭa attūḷiṉ vāri tiṭarpaṭṭatē

The wind from the bunch of plumes of the swift peacock, the mount of the Lord of the victorious spear, shook Mount Meru at its base; the mountains of the eight directions turned to dust, and that dust filled up the ocean into dry land.

படைபட்ட வேலவன் பால்வந்த வாகைப் பதாகையென்னுந்
தடைபட்ட சேவல் சிறகடிக் கொள்ளச் சலதிகிழிந்
துடைபட்ட தண்ட கடாக முதிர்ந்த துடுபடலம்
இடைபட்ட குன்றமு மாமேரு வெற்பு மிடிபட்டவே

paṭaipaṭṭa vēlavaṉ pālvanta vākaip patākaiyeṉṉun
taṭaipaṭṭa cēval ciṟakaṭik koḷḷac calatikiḻin
tuṭaipaṭṭa taṇṭa kaṭāka mutirnta tuṭupaṭalam
iṭaipaṭṭa kuṉṟamu māmēru veṟpu miṭipaṭṭavē

When the rooster on the victory banner of the spear-bearing Lord flapped its wings, the ocean was torn apart, the shell of the universe split, the hosts of stars fell, and the hills in between and great Mount Meru were shattered.

ஒருவரைப் பங்கி லுடையாள் குமார னுடைமணிசேர்
திருவரைக் கிண்கிணி யோசை படத்திடுக் கிட்டரக்கர்
வெருவரத் திக்குச் செவிடுபட் டெட்டுவெற் புங்கனகப்
பருவரைக் குன்று மதிர்ந்தன தேவர் பயங்கெட்டதே

oruvaraip paṅki luṭaiyāḷ kumāra ṉuṭaimaṇicēr
tiruvaraik kiṇkiṇi yōcai paṭattiṭuk kiṭṭarakkar
veruvarat tikkuc ceviṭupaṭ ṭeṭṭuveṟ puṅkaṉakap
paruvaraik kuṉṟu matirntaṉa tēvar payaṅkeṭṭatē

At the sound of the jewelled anklet bells on the holy waist of the son of the Goddess who shares half of Shiva's body, the demons were startled and afraid, the directions were deafened, the eight mountains and the great golden mountain shook, and the fear of the gods was gone.

குப்பாச வாழ்க்கையுட் கூத்தாடு மைவரிற் கொட்படைந்த
இப்பாச நெஞ்சனை யீடேற்று வாயிரு நான்குவெற்பும்
அப்பாதி யாய்விழ மேருங் குலுங்கவிண் ணாருமுய்யச்
சப்பாணி கொட்டிய கையா றிரண்டுடைச் சண்முகனே

kuppāca vāḻkkaiyuṭ kūttāṭu maivariṟ koṭpaṭainta
ippāca neñcaṉai yīṭēṟṟu vāyiru nāṉkuveṟpum
appāti yāyviḻa mēruṅ kuluṅkaviṇ ṇārumuyyac
cappāṇi koṭṭiya kaiyā ṟiraṇṭuṭaic caṇmukaṉē

Save me, whose heart is caught in bonds and spun about by the five senses that dance in this bodily life. O six-faced Lord, whose twelve hands clapped in play so that the eight mountains fell to half their size, Meru trembled and the heavenly beings were saved.

தாவடி யோட்டு மயிலிலுந் தேவர் தலையிலுமென்
பாவடி யேட்டிலும் பட்டதன் றோபடி மாவலிபால்
மூவடி கேட்டன்று மூதண்ட கூட முகடுமுட்டச்
சேவடி நீட்டும் பெருமான் மருகன்றன் சிற்றடியே

tāvaṭi yōṭṭu mayililun tēvar talaiyilumeṉ
pāvaṭi yēṭṭilum paṭṭataṉ ṟōpaṭi māvalipāl
mūvaṭi kēṭṭaṉṟu mūtaṇṭa kūṭa mukaṭumuṭṭac
cēvaṭi nīṭṭum perumāṉ marukaṉṟaṉ ciṟṟaṭiyē

The small feet of the nephew of Vishnu, who asked Mahabali for three steps of earth and stretched out His red foot until it touched the roof of the ancient universe, have rested on the dancing peacock, on the heads of the gods, and on the leaves of my poems.

தடுங்கோள் மனத்தை விடுங்கோள் வெகுளியைத் தானமென்றும்
இடுங்கோ ளிருந்த படியிருங் கோளெழு பாருமுய்யக்
கொடுங்கோபச் சூருடன் குன்றந் திறக்கத் தொளைக்கவை வேல்
விடுங்கோ னருள்வந்து தானே யுமக்கு வெளிப்படுமே

taṭuṅkōḷ maṉattai viṭuṅkōḷ vekuḷiyait tāṉameṉṟum
iṭuṅkō ḷirunta paṭiyiruṅ kōḷeḻu pārumuyyak
koṭuṅkōpac cūruṭaṉ kuṉṟan tiṟakkat toḷaikkavai vēl
viṭuṅkō ṉaruḷvantu tāṉē yumakku veḷippaṭumē

Restrain the mind, give up anger, always give in charity, and remain as you are. Then the grace of the King who hurled the sharp spear to pierce the cruel Sura and the mountain, so that the seven worlds might live, will reveal itself to you of its own accord.

வேதா கமசித்ர வேலா யுதன் வெட்சி பூத்ததண்டைப்
பாதார விந்தம் அரணாக அல்லும் பகலுமில்லாச்
சூதான தற்ற வெளிக்கே யொளித்துச்சும் மாவிருக்கப்
போதா யினிமன மேதெரி யாதொரு பூதர்க்குமே

vētā kamacitra vēlā yutaṉ veṭci pūttataṇṭaip
pātāra vintam araṇāka allum pakalumillāc
cūtāṉa taṟṟa veḷikkē yoḷittuccum māvirukkap
pōtā yiṉimaṉa mēteri yātoru pūtarkkumē

O mind, will you not now go, with the lotus feet of the Lord of the wondrous spear praised in the Vedas and Agamas, adorned with vetchi flowers and anklets, as your refuge, and hide in that open space free of night, day and deceit, to remain still, unknown even to the elements?

வையிற் கதிர்வடி வேலோனை வாழ்த்தி வறிஞர்க்கென்றும்
நொய்யிற் பிளவள வேனும் பகிர்மின்க ணுங்கட்கிங்ஙன்
வெய்யிற் கொதுங்க வுதவா உடம்பின் வெறுநிழல்போற்
கையிற் பொருளு முதவாது காணுங் கடைவழிக்கே

vaiyiṟ katirvaṭi vēlōṉai vāḻtti vaṟiñarkkeṉṟum
noyyiṟ piḷavaḷa vēṉum pakirmiṉka ṇuṅkaṭkiṅṅaṉ
veyyiṟ kotuṅka vutavā uṭampiṉ veṟuniḻalpōṟ
kaiyiṟ poruḷu mutavātu kāṇuṅ kaṭaivaḻikkē

Praise the Lord of the sharp, shining spear, and always share with the poor at least a broken grain of rice. On the last journey your wealth in hand will be of no more use than the mere shade of this body, which cannot even shelter you from the sun.

சொன்ன கிரௌஞ்ச கிரியூ டுருவத் தொளைத்தவைவேல்
மன்ன கடம்பின் மலர்மாலை மார்பமௌ னத்தையுற்று
நின்னை யுணர்ந்துணர்ந் தெல்லா மொருங்கிய நிர்க்குணம் பூண்
டென்னை மறந்திருந் தேனிறந் தேவிட்ட திவ்வுடம்பே

coṉṉa kirauñca kiriyū ṭuruvat toḷaittavaivēl
maṉṉa kaṭampiṉ malarmālai mārpamau ṉattaiyuṟṟu
niṉṉai yuṇarntuṇarn tellā moruṅkiya nirkkuṇam pūṇ
ṭeṉṉai maṟantirun tēṉiṟan tēviṭṭa tivvuṭampē

O Lord whose sharp spear pierced right through the Krauncha mountain, who wears a garland of kadamba flowers, I entered silence, knew You again and again, took on the attributeless state in which all is gathered into one, and forgot myself; this body has as good as died.

கோழிக் கொடிய னடிபணி யாமற் குவலயத்தே
வாழக் கருது மதியிலி காளுங்கள் வல்வினைநோய்
ஊழிற் பெருவலி யுண்ணவொட்டாது உங்களத்தமெல்லாம்
ஆழப் புதைத்துவைத் தால்வருமோ நும் மடிப்பிறகே

kōḻik koṭiya ṉaṭipaṇi yāmaṟ kuvalayattē
vāḻak karutu matiyili kāḷuṅkaḷ valviṉainōy
ūḻiṟ peruvali yuṇṇavoṭṭātu uṅkaḷattamellām
āḻap putaittuvait tālvarumō num maṭippiṟakē

You fools who hope to live in this world without worshipping the feet of the Lord of the rooster banner: the great force of fate will not let your harsh karma leave you, and even if you bury all your wealth deep, will it follow you after you are gone?

மரணப்ர மாத நமக்கில்லை யாமென்றும் வாய்த்ததுணை
கிரணக் கலாபியும் வேலுமுண் டேகிண் கிணிமுகுள
சரணப்ர தாப சசிதேவி மங்கல்ய தந்துரக்ஷா
பரணக்ரு பாகர ஞானா கரசுர பாஸ்கரனே

maraṇapra māta namakkillai yāmeṉṟum vāyttatuṇai
kiraṇak kalāpiyum vēlumuṇ ṭēkiṇ kiṇimukuḷa
caraṇapra tāpa cacitēvi maṅkalya tanturakṣā
paraṇakru pākara ñāṉā karacura pāskaraṉē

For us there is no danger of death, for the peacock of shining feathers and the spear are our constant companions. O glorious Lord of the feet with bud-shaped anklet bells, protector of the marriage thread of Indra's queen Sachi, ocean of grace and wisdom, sun of the gods.

மொய்தா ரணிகுழல் வள்ளியை வேட்டவன் முத்தமிழால்
வைதா ரையுமங்கு வாழவைப் போன்வெய்ய வாரணம்போற்
கைதா னிருப துடையான் தலைப்பத்துங் கத்தரிக்க
எய்தான் மருகன் உமையாள் பயந்த இலஞ்சியமே

moytā raṇikuḻal vaḷḷiyai vēṭṭavaṉ muttamiḻāl
vaitā raiyumaṅku vāḻavaip pōṉveyya vāraṇampōṟ
kaitā ṉirupa tuṭaiyāṉ talaippattuṅ kattarikka
eytāṉ marukaṉ umaiyāḷ payanta ilañciyamē

He who wedded Valli of the thick garlanded hair, who lets live even those who reviled Him in Tamil, the nephew of Rama, who shot arrows to cut off the ten heads of the twenty-armed Ravana, is the treasure that Uma bore.

தெய்வத் திருமலைச் செங்கோட்டில் வாழுஞ் செழுஞ்சுடரே
வைவைத்த வேற்படை வானவ னேமற வேனுனைநான்
ஐவர்க் கிடம்பெறக் காலிரண் டோட்டி யதிலிரண்டு
கைவைத்த வீடு குலையுமுன்னே வந்து காத்தருளே

teyvat tirumalaic ceṅkōṭṭil vāḻuñ ceḻuñcuṭarē
vaivaitta vēṟpaṭai vāṉava ṉēmaṟa vēṉuṉaināṉ
aivark kiṭampeṟak kāliraṇ ṭōṭṭi yatiliraṇṭu
kaivaitta vīṭu kulaiyumuṉṉē vantu kāttaruḷē

O rich light who dwells on the holy hill of Tiruchengodu, O heavenly Lord of the sharp spear, I will not forget You. Come and protect me before this house falls, the house built on two legs with two hands set on it, where the five senses have their room.

கின்னங் குறித்தடி யேன்செவி நீயன்று கேட்கச்சொன்ன
குன்னங் குறிச்சி வெளியாக்கி விட்டது கோடுகுழல்
சின்னங் குறிக்கக் குறிஞ்சிக் கிழவர் சிறுமிதனை
முன்னங் குறிச்சியிற் சென்றுகல் யாண முயன்றவனே

kiṉṉaṅ kuṟittaṭi yēṉcevi nīyaṉṟu kēṭkaccoṉṉa
kuṉṉaṅ kuṟicci veḷiyākki viṭṭatu kōṭukuḻal
ciṉṉaṅ kuṟikkak kuṟiñcik kiḻavar ciṟumitaṉai
muṉṉaṅ kuṟicciyiṟ ceṉṟukal yāṇa muyaṉṟavaṉē

What You once spoke into my ear, out of care for my sorrow, has now been made plain by the sound of the conch, horn and flute. You are the one who long ago went to the hill hamlet to seek marriage with the young daughter of the hill chiefs.

தண்டா யுதமுந் திரிசூல மும்விழத் தாக்கியுன்னைத்
திண்டாட வெட்டி விழவிடு வேன்செந்தில் வேலனுக்குத்
தொண்டா கியவென் னவிரோத ஞானச் சுடர்வடிவாள்
கண்டா யடாவந்த காவந்து பார்சற்றென் கைக்கெட்டவே

taṇṭā yutamun tiricūla mumviḻat tākkiyuṉṉait
tiṇṭāṭa veṭṭi viḻaviṭu vēṉcentil vēlaṉukkut
toṇṭā kiyaveṉ ṉavirōta ñāṉac cuṭarvaṭivāḷ
kaṇṭā yaṭāvanta kāvantu pārcaṟṟeṉ kaikkeṭṭavē

I will strike you down with your club and trident falling, and cut you down so that you stagger. Do you see, Yama, the sword of radiant knowledge that harms none, which I hold as a servant of the spear-bearing Lord of Senthil? Come within reach of my hand and see.

நீலச் சிகண்டியி லேறும் பிரானெந்த நேரத்திலுங்
கோலக் குறத்தி யுடன்வரு வான்குரு நாதன்சொன்ன
சீலத்தை மெள்ளத் தெளிந்தறி வார்சிவ யோகிகளே
காலத்தை வென்றிருப்பார், மரிப் பார்வெறுங் கர்மிகளே

nīlac cikaṇṭiyi lēṟum pirāṉenta nērattiluṅ
kōlak kuṟatti yuṭaṉvaru vāṉkuru nātaṉcoṉṉa
cīlattai meḷḷat teḷintaṟi vārciva yōkikaḷē
kālattai veṉṟiruppār, marip pārveṟuṅ karmikaḷē

The Lord who rides the blue peacock will come at any moment with the beautiful hill maiden. Those who slowly and clearly understand the way of life the great Teacher taught are the true yogis of Shiva; they live beyond time, while those who only perform rites die.

ஓலையுந் தூதருங் கண்டுதிண் டாட லொழித்தெனக்குக்
காலையு மாலையு முன்னிற்கு மேகந்த வேள்மருங்கிற்
சேலையுங் கட்டிய சீராவுங் கையிற் சிவந்தசெச்சை
மாலையுஞ் சேவற் பதாகையுந் தோகையும் வாகையுமே

ōlaiyun tūtaruṅ kaṇṭutiṇ ṭāṭa loḻitteṉakkuk
kālaiyu mālaiyu muṉṉiṟku mēkanta vēḷmaruṅkiṟ
cēlaiyuṅ kaṭṭiya cīrāvuṅ kaiyiṟ civantaceccai
mālaiyuñ cēvaṟ patākaiyun tōkaiyum vākaiyumē

Ending my fear of the summons and the messengers of death, there will stand before me morning and evening the cloth at the side of Lord Kanda, the small sword at His waist, the red flowers of the vetchi garland in His hand, the rooster banner, the peacock and the victory garland.

வேலே விளங்குகை யான்செய்ய தாளினில் வீழ்ந்திறைஞ்சி
மாலே கொளவிங்ஙன் காண்பதல் லான்மன வாக்குச்செய
லாலே யடைதற் கரிதா யருவுரு வாகியொன்று
போலே யிருக்கும் பொருளையெவ் வாறு புகல்வதுவே

vēlē viḷaṅkukai yāṉceyya tāḷiṉil vīḻntiṟaiñci
mālē koḷaviṅṅaṉ kāṇpatal lāṉmaṉa vākkucceya
lālē yaṭaitaṟ karitā yaruvuru vākiyoṉṟu
pōlē yirukkum poruḷaiyev vāṟu pukalvatuvē

Other than falling at the red feet of the Lord whose hand shines with the spear, worshipping Him and so seeing Him here with longing, how can one describe that reality which is hard to reach by mind, speech or action, which is both formless and with form and seems as one?

கடத்திற் குறத்தி பிரானரு ளாற்கலங் காதசித்தத்
திடத்திற் புணையென யான்கடந் தேன்சித்ர மாதரல்குற்
படத்திற் கழுத்திற் பழுத்தசெவ் வாயிற் பணையிலுந்தித்
தடத்திற் றனத்திற் கிடக்கும்வெங் காம சமுத்திரமே

kaṭattiṟ kuṟatti pirāṉaru ḷāṟkalaṅ kātacittat
tiṭattiṟ puṇaiyeṉa yāṉkaṭan tēṉcitra mātaralkuṟ
paṭattiṟ kaḻuttiṟ paḻuttacev vāyiṟ paṇaiyiluntit
taṭattiṟ ṟaṉattiṟ kiṭakkumveṅ kāma camuttiramē

By the grace of the Lord of the hill maiden I have crossed, with my steady unshaken mind as the raft, the fierce ocean of desire found in the bodies of beautiful women.

பாலென் பதுமொழி பஞ்சென் பதுபதம் பாவையர்கண்
சேலென்ப தாகத் திரிகின்ற நீசெந்தி லோன்றிருக்கை
வேலென் கிலைகொற்ற மயூர மென்கிலை வெட்சித்தண்டைக்
காலென் கிலைமன மேயெங்ங னேமுத்தி காண்பதுவே

pāleṉ patumoḻi pañceṉ patupatam pāvaiyarkaṇ
cēleṉpa tākat tirikiṉṟa nīcenti lōṉṟirukkai
vēleṉ kilaikoṟṟa mayūra meṉkilai veṭcittaṇṭaik
kāleṉ kilaimaṉa mēyeṅṅa ṉēmutti kāṇpatuvē

O mind, you wander thinking their speech is milk, their feet are cotton and their eyes are fish. You do not say the spear in the holy hand of the Lord of Senthil, you do not say His victorious peacock, you do not say His feet with vetchi anklets; how will you ever see liberation?

பொக்கக் குடிலிற் புகுதா வகைபுண்ட ரீகத்தினுஞ்
செக்கச் சிவந்த கழல்வீடு தந்தருள் சிந்துவெந்து
கொக்குத் தறிபட் டெறிபட் டுதிரங் குமுகுமெனக்
கக்கக் கிரியுரு வக்கதிர் வேல்தொட்ட காவலனே

pokkak kuṭiliṟ pukutā vakaipuṇṭa rīkattiṉuñ
cekkac civanta kaḻalvīṭu tantaruḷ cintuventu
kokkut taṟipaṭ ṭeṟipaṭ ṭutiraṅ kumukumeṉak
kakkak kiriyuru vakkatir vēltoṭṭa kāvalaṉē

Grant me the house of Your feet, redder than the lotus, so that I do not enter again this hollow hut of a body. You are the guardian who hurled the bright spear so that the ocean boiled, the mango-tree Sura was cut and thrown down, and the mountain was pierced, spouting blood.

கிளைத்துப் புறப்பட்ட சூர்மார் புடன்கிரி யூடுருவத்
தொளைத்துப் புறப்பட்ட வேற்கந்த னேதுறந் தோருளத்தை
வளைத்துப் பிடித்துப் பதைக்கப் பதைக்க வதைக்குங் கண்ணார்க்
கிளைத்துத் தவிக்கின்ற என்னை யெந்நாள்வந் திரட்சிப்பையே

kiḷaittup puṟappaṭṭa cūrmār puṭaṉkiri yūṭuruvat
toḷaittup puṟappaṭṭa vēṟkanta ṉētuṟan tōruḷattai
vaḷaittup piṭittup pataikkap pataikka vataikkuṅ kaṇṇārk
kiḷaittut tavikkiṉṟa eṉṉai yennāḷvan tiraṭcippaiyē

O Kanda, whose spear went right through the chest of Sura and through the mountain, when will You come and save me, who wastes away and suffers for women whose eyes trap even the hearts of renunciants and torment them until they tremble?

முடியாப் பிறவிக் கடலிற் புகார்முழு துங்கெடுக்கு
மிடியாற் படியில் விதனப் படார்வெற்றி வேற்பெருமாள்
அடியார்க்கு நல்ல பெருமாள் அவுணர் குலமடங்கப்
பொடியாக் கியபெரு மாள்திரு நாமம் புகல்பவரே

muṭiyāp piṟavik kaṭaliṟ pukārmuḻu tuṅkeṭukku
miṭiyāṟ paṭiyil vitaṉap paṭārveṟṟi vēṟperumāḷ
aṭiyārkku nalla perumāḷ avuṇar kulamaṭaṅkap
poṭiyāk kiyaperu māḷtiru nāmam pukalpavarē

Those who chant the holy name of the Lord of the victorious spear, the good Lord of His devotees, who ground the race of demons to dust, the verse says, will not fall into the endless sea of births and will not suffer in this world from ruinous poverty.

பொட்டாக வெற்பைப் பொருதகந்தா தப்பிப் போனதொன்றற்
கெட்டாத ஞான கலைதரு வாயிருங் காமவிடாய்ப்
பட்டா ருயிரைத் திருகிப் பருகிப் பசிதணிக்குங்
கட்டாரி வேல்விழி யார்வலைக் கேமனங் கட்டுண்டதே

poṭṭāka veṟpaip porutakantā tappip pōṉatoṉṟaṟ
keṭṭāta ñāṉa kalaitaru vāyiruṅ kāmaviṭāyp
paṭṭā ruyirait tirukip parukip pacitaṇikkuṅ
kaṭṭāri vēlviḻi yārvalaik kēmaṉaṅ kaṭṭuṇṭatē

O Kanda, who smashed the mountain to pieces, grant me the knowledge that is beyond reach of anything that goes astray. My mind is caught in the net of women whose eyes are like spears and daggers, which twist and drink the lives of those seized by the thirst of desire.

பத்தித் துறையிழிந் தாநந்த வாரி படிவதினால்
புத்தித் தரங்கந் தெளிவதென் றோபொங்கு வெங்குருதி
மெத்திக் குதிகொள்ள வெஞ்சூ ரனைவிட்ட சுட்டியிலே
குத்தித் தரங்கொண் டமரா வதிகொண்ட கொற்றவனே

pattit tuṟaiyiḻin tānanta vāri paṭivatiṉāl
puttit taraṅkan teḷivateṉ ṟōpoṅku veṅkuruti
mettik kutikoḷḷa veñcū raṉaiviṭṭa cuṭṭiyilē
kuttit taraṅkoṇ ṭamarā vatikoṇṭa koṟṟavaṉē

When will the waves of my intellect become calm, by my descending the ghat of devotion to bathe in the flood of bliss? O conqueror who sent the spear so that the hot blood surged, pierced the cruel Sura and won back Amaravati for the gods.

சுழித்தோடு மாற்றிற் பெருக்கானது செல்வந் துன்ப மின்பங்
கழித்தோடு கின்றதெக் காலநெஞ்சே கரிக் கோட்டு முத்தைக்
கொழித்தோடு காவிரிச் செங்கோட னென்கிலை குன்றமெட்டுங்
கிழித்தோடு வேலென் கிலையெங்ங னேமுத்தி கிட்டுவதே

cuḻittōṭu māṟṟiṟ perukkāṉatu celvan tuṉpa miṉpaṅ
kaḻittōṭu kiṉṟatek kālaneñcē karik kōṭṭu muttaik
koḻittōṭu kāviric ceṅkōṭa ṉeṉkilai kuṉṟameṭṭuṅ
kiḻittōṭu vēleṉ kilaiyeṅṅa ṉēmutti kiṭṭuvatē

Wealth is like a flood in a swirling river. O heart, when will you get past sorrow and joy? You do not say 'the Lord of Tiruchengodu on the Kaveri, which washes down pearls from the tusks of elephants', you do not say 'the spear that split the eight mountains'; how will you reach liberation?

கண்டுண்ட சொல்லியர் மெல்லியர் காமக் கலவிக்கள்ளை
மொண்டுண் டயர்கினும் வேன்மற வேன்முது கூளித்திரள்
டுண்டுண் டுடுடுடு டூடூ டுடுடுடு டுண்டுடுண்டு
டிண்டிண் டெனக்கொட்டி யாடவெஞ் சூர்க்கொன்ற ராவுத்தனே

kaṇṭuṇṭa colliyar melliyar kāmak kalavikkaḷḷai
moṇṭuṇ ṭayarkiṉum vēṉmaṟa vēṉmutu kūḷittiraḷ
ṭuṇṭuṇ ṭuṭuṭuṭu ṭūṭū ṭuṭuṭuṭu ṭuṇṭuṭuṇṭu
ṭiṇṭiṇ ṭeṉakkoṭṭi yāṭaveñ cūrkkoṉṟa rāvuttaṉē

Even if I drink deep the toddy of love from soft women whose speech is sweet as candy, and swoon, I will not forget the spear of the Lord who killed the fierce Sura while the ancient ghouls danced to the beat of drums.

நாளென் செயும்வினை தானென் செயுமெனை நாடிவந்த
கோளென் செயுங்கொடுங் கூற்றென் செயுங்கும ரேசரிரு
தாளுஞ் சிலம்புஞ் சதங்கையும் தண்டையுஞ் சண்முகமுந்
தோளுங் கடம்பு மெனக்குமுன் னேவந்து தோன்றிடினே

nāḷeṉ ceyumviṉai tāṉeṉ ceyumeṉai nāṭivanta
kōḷeṉ ceyuṅkoṭuṅ kūṟṟeṉ ceyuṅkuma rēcariru
tāḷuñ cilampuñ cataṅkaiyum taṇṭaiyuñ caṇmukamun
tōḷuṅ kaṭampu meṉakkumuṉ ṉēvantu tōṉṟiṭiṉē

What can the day do to me, what can karma do, what can the planets that seek me out do, what can cruel death do, if the two feet of Lord Kumara with anklets, bells and tandai, His six faces, His shoulders and His kadamba garland appear before me?

உதித்தாங் குழல்வதுஞ் சாவதுந் தீர்த்தெனை யுன்னி லொன்றா
விதித்தாண் டருள்தருங் காலமுண் டோவெற்பு நட்டுரக
பதித்தாம்பு வாங்கிநின் றம்பரம் பம்பரம் பட்டுழல
மதித்தான் திருமரு காமயி லேறிய மாணிக்கமே

utittāṅ kuḻalvatuñ cāvatun tīrtteṉai yuṉṉi loṉṟā
vitittāṇ ṭaruḷtaruṅ kālamuṇ ṭōveṟpu naṭṭuraka
patittāmpu vāṅkiniṉ ṟamparam pamparam paṭṭuḻala
matittāṉ tirumaru kāmayi lēṟiya māṇikkamē

Will there be a time when You end my wandering in birth and death, make me one with You and rule me in grace? O peacock-riding jewel, nephew of Vishnu, who planted the mountain, held the serpent as the churning rope and churned the ocean like a spinning top.

சேல்பட் டழிந்தது செந்தூர் வயற்பொழில் தேங்கடம்பின்
மால்பட் டழிந்தது பூங்கொடி யார்மனம் மாமயிலோன்
வேல்பட் டழிந்தது வேலையுஞ் சூரனும் வெற்புமவன்
கால்பட் டழிந்ததிங் கென்றலை மேலயன் கையெழுத்தே

cēlpaṭ ṭaḻintatu centūr vayaṟpoḻil tēṅkaṭampiṉ
mālpaṭ ṭaḻintatu pūṅkoṭi yārmaṉam māmayilōṉ
vēlpaṭ ṭaḻintatu vēlaiyuñ cūraṉum veṟpumavaṉ
kālpaṭ ṭaḻintatiṅ keṉṟalai mēlayaṉ kaiyeḻuttē

In Tiruchendur the fish ruined the paddy fields and groves; the women's hearts were ruined by love for His sweet kadamba; the ocean, Sura and the mountain were ruined by the great peacock-rider's spear; and here the writing of Brahma on my head was wiped out by His feet.

பாலே யனைய மொழியார்த மின்பத்தைப் பற்றியென்றும்
மாலே கொண்டுய்யும் வகையறி யேன்மலர்த் தாள்தருவாய்
காலே மிகவுண்டு காலே யிலாத கணபணத்தின்
மேலே துயில்கொள்ளு மாலோன் மருகசெவ் வேலவனே

pālē yaṉaiya moḻiyārta miṉpattaip paṟṟiyeṉṟum
mālē koṇṭuyyum vakaiyaṟi yēṉmalart tāḷtaruvāy
kālē mikavuṇṭu kālē yilāta kaṇapaṇattiṉ
mēlē tuyilkoḷḷu mālōṉ marukacev vēlavaṉē

I do not know how to be saved; I cling always to the pleasure of women whose speech is like milk. Grant me Your flower feet, O red-spear Lord, nephew of Vishnu, who sleeps on the hooded serpent that lives on air and has no legs.

நிணங்காட்டுங் கொட்டிலை விட்டொரு வீடெய்தி நிற்கநிற்குங்
குணங்காட்டி யாண்ட குருதே சிகனங் குறச்சிறுமான்
பணங்காட்டு மல்குற் குருகுங் குமரன் பதாம்புயத்தை
வணங்காத் தலைவந்தி தெங்கே யெனக்கிங்ஙன் வாய்த்ததுவே

niṇaṅkāṭṭuṅ koṭṭilai viṭṭoru vīṭeyti niṟkaniṟkuṅ
kuṇaṅkāṭṭi yāṇṭa kurutē cikaṉaṅ kuṟacciṟumāṉ
paṇaṅkāṭṭu malkuṟ kurukuṅ kumaraṉ patāmpuyattai
vaṇaṅkāt talaivanti teṅkē yeṉakkiṅṅaṉ vāyttatuvē

How did this head, which never bowed to the lotus feet of Kumara, the divine Teacher who rules me and shows me the way to leave this body and reach release, who melts for the hill maiden, come to be blessed like this?

கவியாற் கடலடைத் தோன்மரு கோனைக் கணபணக்கட்
செவியாற் பணியணி கோமான் மகனைத் திறலரக்கர்
புவியார்ப் பெழத்தொட்ட போர்வேன் முருகனைப் போற்றியன்பாற்
குவியாக் கரங்கள்வந் தெங்கே யெனக்கிங்ஙன் கூடியவே

kaviyāṟ kaṭalaṭait tōṉmaru kōṉaik kaṇapaṇakkaṭ
ceviyāṟ paṇiyaṇi kōmāṉ makaṉait tiṟalarakkar
puviyārp peḻattoṭṭa pōrvēṉ murukaṉaip pōṟṟiyaṉpāṟ
kuviyāk karaṅkaḷvan teṅkē yeṉakkiṅṅaṉ kūṭiyavē

How did these hands, which never joined in worship of the Lord Murugan who is the nephew of Rama who bridged the sea with monkeys, the son of Shiva who wears the hooded serpent, and who hurled the spear at the mighty demons, come together in worship like this?

தோலாற் சுவர்வைத்து நாலாறு காலிற் சுமத்தியிரு
காலா லெழுப்பி வளைமுது கோட்டிக்கைந் நாற்றிநரம்
பாலார்க்கை யிட்டுத் தசைகொண்டு மேய்ந்த அகம்பிரிந்தால்
வேலாற் கிரிதொளைத் தோனிரு தாளன்றி வேறில்லையே

tōlāṟ cuvarvaittu nālāṟu kāliṟ cumattiyiru
kālā leḻuppi vaḷaimutu kōṭṭikkain nāṟṟinaram
pālārkkai yiṭṭut tacaikoṇṭu mēynta akampirintāl
vēlāṟ kiritoḷait tōṉiru tāḷaṉṟi vēṟillaiyē

When the soul leaves this house, whose walls are skin, which stands on twenty-four pillars of bone, raised on two legs, roofed with a curved back, tied with nerves and thatched with flesh, there is nothing but the two feet of the Lord who pierced the mountain with His spear.

ஒருபூ தருமறி யாத்தனி வீட்டி லுரையுணர்வற்
றிருபூத வீட்டி லிராமலென் றானிரு கோட்டொருகைப்
பொருபூ தரமுரித் தேகாச மிட்ட புராந்தகற்குக்
குரு பூத வேலவ னிட்டூர சூர குலாந்தகனே

orupū tarumaṟi yāttaṉi vīṭṭi luraiyuṇarvaṟ
ṟirupūta vīṭṭi lirāmaleṉ ṟāṉiru kōṭṭorukaip
porupū taramurit tēkāca miṭṭa purāntakaṟkuk
kuru pūta vēlava ṉiṭṭūra cūra kulāntakaṉē

He told me to dwell in the unique house unknown to any of the elements, without speech or feeling, and not in the house of the two kinds of elements. He is the teacher of Shiva who flayed the elephant and wore its skin, the spear-bearing Lord who destroyed the cruel Sura's race.

நீயான ஞான விநோதந் தனையென்று நீயருள்வாய்
சேயான வேற்கந்த னேசெந்தி லாய்சித்ர மாதரல்குற்
றோயா வுருகிப் பருகிப் பெருகித் துவளுமிந்த
மாயா விநோத மநோதுக்க மானது மாய்வதற்கே

nīyāṉa ñāṉa vinōtan taṉaiyeṉṟu nīyaruḷvāy
cēyāṉa vēṟkanta ṉēcenti lāycitra mātaralkuṟ
ṟōyā vurukip parukip perukit tuvaḷuminta
māyā vinōta manōtukka māṉatu māyvataṟkē

When will You grant me the wonder of knowledge that is Yourself, O Kanda of the spear, Lord of Senthil, so that this illusory sorrow of mind, which melts, drinks, swells and droops in desire for women, may come to an end?

பத்தித் திருமுக மாறுடன் பன்னிரு தோள்களுமாய்த்
தித்தித் திருக்கு மமுதுகண் டேன்செயன் மாண்டடங்கப்
புத்திக் கமலத் துருகிப் பெருகிப் புவனமெற்றித்
தத்திக் கரைபுர ளும்பர மாநந்த சாகரத்தே

pattit tirumuka māṟuṭaṉ paṉṉiru tōḷkaḷumāyt
tittit tirukku mamutukaṇ ṭēṉceyaṉ māṇṭaṭaṅkap
puttik kamalat turukip perukip puvaṉameṟṟit
tattik karaipura ḷumpara mānanta cākarattē

I found the nectar that delights with six holy faces and twelve shoulders, in the ocean of supreme bliss that melts in the lotus of the heart, rises, overflows the world and breaks its banks, so that all my doings came to rest.

புத்தியை வாங்கிநின் பாதாம் புயத்திற் புகட்டியன்பாய்
முத்தியை வாங்க அறிகின்றி லேன்முது சூர்நடுங்கச்
சத்தியை வாங்கத் தரமோ குவடு தவிடுபடக்
குத்திய காங்கேய னேவினை யேற்கென் குறித்தனையே

puttiyai vāṅkiniṉ pātām puyattiṟ pukaṭṭiyaṉpāy
muttiyai vāṅka aṟikiṉṟi lēṉmutu cūrnaṭuṅkac
cattiyai vāṅkat taramō kuvaṭu taviṭupaṭak
kuttiya kāṅkēya ṉēviṉai yēṟkeṉ kuṟittaṉaiyē

I do not know how to take my mind, place it at Your lotus feet and win liberation with love. O son of Ganga, who hurled the spear so that old Sura trembled and the peak was crushed to bran, what have You decided for this sinner?

சூரிற் கிரியிற் கதிர்வே லெறிந்தவன் தொண்டர்குழாஞ்
சாரிற் கதியன்றி வேறிலை காண் தண்டு தாவடிபோய்த்
தேரிற் கரியிற் பரியிற் றிரிபவர் செல்வமெல்லாம்
நீரிற் பொறியென் றறியாத பாவி நெடுநெஞ்சமே

cūriṟ kiriyiṟ katirvē leṟintavaṉ toṇṭarkuḻāñ
cāriṟ katiyaṉṟi vēṟilai kāṇ taṇṭu tāvaṭipōyt
tēriṟ kariyiṟ pariyiṟ ṟiripavar celvamellām
nīriṟ poṟiyeṉ ṟaṟiyāta pāvi neṭuneñcamē

O foolish heart, there is no refuge other than joining the company of the devotees of the Lord who hurled the shining spear at Sura and the mountain. You do not know that all the wealth of those who ride on chariots, elephants and horses is like a spark in water.

படிக்குந் திருப்புகழ் போற்றுவன் கூற்றுவன் பாசத்தினாற்
பிடிக்கும் பொழுதுவந் தஞ்சலென் பாய்பெரும் பாம்பினின்று
நடிக்கும் பிரான்மரு காகொடுஞ் சூர னடுங்கவெற்பை
இடிக்குங் கலாபத் தனிமயி லேறு மிராவுத்தனே

paṭikkun tiruppukaḻ pōṟṟuvaṉ kūṟṟuvaṉ pācattiṉāṟ
piṭikkum poḻutuvan tañcaleṉ pāyperum pāmpiṉiṉṟu
naṭikkum pirāṉmaru kākoṭuñ cūra ṉaṭuṅkaveṟpai
iṭikkuṅ kalāpat taṉimayi lēṟu mirāvuttaṉē

I praise You with the Tiruppugazh that I recite. When death seizes me with his noose, You will come and say 'fear not'. O nephew of the Lord who danced on the great serpent (Krishna), O horseman on the unique peacock whose plumes shook the mountain so that cruel Sura trembled.

மலையாறு கூறெழ வேல்வாங்கி னானை வணங்கியன்பின்
நிலையான மாதவஞ் செய்குமி னோநும்மை நேடிவருந்
தொலையா வழிக்குப் பொதிசோறு முற்ற துணையுங்கண்டீர்
இலையா யினும்வெந்த தேதா யினும்பகிர்ந் தேற்றவர்க்கே

malaiyāṟu kūṟeḻa vēlvāṅki ṉāṉai vaṇaṅkiyaṉpiṉ
nilaiyāṉa mātavañ ceykumi ṉōnummai nēṭivarun
tolaiyā vaḻikkup poticōṟu muṟṟa tuṇaiyuṅkaṇṭīr
ilaiyā yiṉumventa tētā yiṉumpakirn tēṟṟavarkkē

Bow to the Lord who hurled the spear so that the mountain split apart, and do great penance with steady love. For those who share with others whatever they have, be it only a leaf or a bit of cooked food, that becomes their packed food and companion on the endless road ahead.

சிகராத்ரி கூறிட்ட வேலுஞ்செஞ் சேவலுஞ் செந்தமிழாற்
பகரார்வமீ பணி பாசசங் க்ராம பணாமகுட
நிகராட் சமபட்ச பட்சி துரங்க ந்ருபகுமரா
குகராட் சசபட்ச விட்சோப தீர குணதுங்கனே

cikarātri kūṟiṭṭa vēluñceñ cēvaluñ centamiḻāṟ
pakarārvamī paṇi pācacaṅ krāma paṇāmakuṭa
nikarāṭ camapaṭca paṭci turaṅka nrupakumarā
kukarāṭ cacapaṭca viṭcōpa tīra kuṇatuṅkaṉē

O Lord of the spear that split the peaked mountain and of the red rooster, who gives His love to those who praise Him in Tamil; prince who rides the bird, the peacock that preys on hooded serpents; O Guha, valiant one who routed the demon host, Lord of lofty virtues.

வேடிச்சி கொங்கை விரும்புங் குமரனை மெய்யன்பினாற்
பாடிக் கசிந்துள்ள போதே கொடாதவர் பாதகத்தாற்
தேடிப் புதைத்துத் திருட்டிற் கொடுத்துத் திகைத்திளைத்து
வாடிக் கிலேசித்து வாழ்நாளை வீணுக்கு மாய்ப்பவரே

vēṭicci koṅkai virumpuṅ kumaraṉai meyyaṉpiṉāṟ
pāṭik kacintuḷḷa pōtē koṭātavar pātakattāṟ
tēṭip putaittut tiruṭṭiṟ koṭuttut tikaittiḷaittu
vāṭik kilēcittu vāḻnāḷai vīṇukku māyppavarē

Those who do not give while they still sing with true love of Kumara, who longs for the hunter maiden Valli, will in their sin seek, hide, lose to thieves, be bewildered, waste away and suffer, and so spend their days in vain.

சாகைக்கு மீண்டு பிறக்கைக்கு மன்றித் தளர்ந்தவர்க்கொன்
றீகைக் கெனைவிதித் தாயிலை யேயிலங் காபுரிக்குப்
போகைக்கு நீவழி காட்டென்று போய்க்கடல் தீக்கொளுந்த
வாகைச் சிலைவளைத் தோன்மரு காமயில் வாகனனே

cākaikku mīṇṭu piṟakkaikku maṉṟit taḷarntavarkkoṉ
ṟīkaik keṉaivitit tāyilai yēyilaṅ kāpurikkup
pōkaikku nīvaḻi kāṭṭeṉṟu pōykkaṭal tīkkoḷunta
vākaic cilaivaḷait tōṉmaru kāmayil vākaṉaṉē

You did not ordain me to give anything to the weary, only to die and be born again. O peacock-rider, nephew of Rama who bent His victorious bow and set the sea on fire when He said 'show me the way to go to Lanka'.

ஆங்கா ரமுமடங் காரொடுங் கார்பர மாநந்தத்தே
தேங்கார் நினைப்பு மறப்பு மறார்தினைப் போதளவும்
ஓங்காரத் துள்ளொளிக் குள்ளே முருக னுருவங்கண்டு
தூங்கார் தொழும்பு செய்யா ரென்செய் வார்யம தூதருக்கே

āṅkā ramumaṭaṅ kāroṭuṅ kārpara mānantattē
tēṅkār niṉaippu maṟappu maṟārtiṉaip pōtaḷavum
ōṅkārat tuḷḷoḷik kuḷḷē muruka ṉuruvaṅkaṇṭu
tūṅkār toḻumpu ceyyā reṉcey vāryama tūtarukkē

They do not subdue their pride, do not withdraw, do not rest in supreme bliss, do not get past remembering and forgetting even for a moment; they do not see the form of Murugan in the light within the Om nor serve Him. What will they do before the messengers of death?

கிழியும் படியடற் குன்றெறிந் தோன்கவி கேட்டுருகி
இழியுங் கவிகற் றிடாதிருப் பீரெரி வாய்நரகக்
குழியுந் துயரும் விடாய்ப்படக் கூற்றுவனூர்க் குச்செல்லும்
வழியுந் துயரும் பகரீர் பகரீர் மறந்தவர்க்கே

kiḻiyum paṭiyaṭaṟ kuṉṟeṟin tōṉkavi kēṭṭuruki
iḻiyuṅ kavikaṟ ṟiṭātirup pīreri vāynarakak
kuḻiyun tuyarum viṭāyppaṭak kūṟṟuvaṉūrk kuccellum
vaḻiyun tuyarum pakarīr pakarīr maṟantavarkkē

You who do not learn poems on the Lord who split the mighty mountain, who sing low verses instead: tell, tell those who forget Him of the pit of hell with its fiery mouth, of its sufferings, and of the hard road to the city of death.

பொருபிடி யுங்களி றும்விளை யாடும் புனச்சிறுமான்
தருபிடி காவல சண்முக வாவெனச் சாற்றிநித்தம்
இருபிடி சோறுகொண் டிட்டுண் டிருவினை யோமிறந்தால்
ஒருபிடி சாம்பருங் காணாது மாய உடம்பிதுவே

porupiṭi yuṅkaḷi ṟumviḷai yāṭum puṉacciṟumāṉ
tarupiṭi kāvala caṇmuka vāveṉac cāṟṟinittam
irupiṭi cōṟukoṇ ṭiṭṭuṇ ṭiruviṉai yōmiṟantāl
orupiṭi cāmparuṅ kāṇātu māya uṭampituvē

Saying daily 'O Shanmuga, guardian of the young doe of the millet field where the elephants play', we eat two handfuls of rice and share some. When we die, this illusory body will not leave even a handful of ash.

நெற்றாப் பசுங்கதிர்ச் செவ்வேனல் காக்கின்ற நீலவள்ளி
முற்றாத் தனத்திற் கினிய பிரானிக்கு முல்லையுடன்
பற்றாக்கை யும்வெந்து சங்க்ராம வேளும் படவிழியாற்
செற்றார்க் கினியவன் தேவேந்த்ர லோக சிகாமணியே

neṟṟāp pacuṅkatirc cevvēṉal kākkiṉṟa nīlavaḷḷi
muṟṟāt taṉattiṟ kiṉiya pirāṉikku mullaiyuṭaṉ
paṟṟākkai yumventu caṅkrāma vēḷum paṭaviḻiyāṟ
ceṟṟārk kiṉiyavaṉ tēvēntra lōka cikāmaṇiyē

The jewel of the world of Indra is the Lord dear to the blue Valli who guards the ripening millet; dear also to Shiva, who with His eye burnt Kama together with his sugarcane bow and jasmine arrows.

பொங்கார வேலையில் வேலைவிட் டோனருள் போலுதவ
எங்கா யினும்வரு மேற்பவர்க் கிட்ட திடாமல்வைத்த
வங்கா ரமுமுங்கள் சிங்கார வீடு மடந்தையருஞ்
சங்காத மோகெடு வீருயிர் போமத் தனிவழிக்கே

poṅkāra vēlaiyil vēlaiviṭ ṭōṉaruḷ pōlutava
eṅkā yiṉumvaru mēṟpavark kiṭṭa tiṭāmalvaitta
vaṅkā ramumuṅkaḷ ciṅkāra vīṭu maṭantaiyaruñ
caṅkāta mōkeṭu vīruyir pōmat taṉivaḻikkē

The grace of the Lord who hurled the spear into the great ocean will come to help wherever you are. Your hoarded gold, your fine houses and your women, kept without giving to those who ask, will they go with you on that lonely road the life takes? You will be ruined.

சிந்திக் கிலேனின்று சேவிக் கிலேன்றண்டைச் சிற்றடியை
வந்திக் கிலேனொன்றும் வாழ்த்து கிலேன்மயில் வாகனனைச்
சந்திக் கிலேன்பொய்யை நிந்திக்கி லேனுண்மை சாதிக்கிலேன்
புந்திக் கிலேசமுங் காயக் கிலேசமும் போக்குதற்கே

cintik kilēṉiṉṟu cēvik kilēṉṟaṇṭaic ciṟṟaṭiyai
vantik kilēṉoṉṟum vāḻttu kilēṉmayil vākaṉaṉaic
cantik kilēṉpoyyai nintikki lēṉuṇmai cātikkilēṉ
puntik kilēcamuṅ kāyak kilēcamum pōkkutaṟkē

I do not think of You, I do not stand and worship, I do not bow to Your small anklet-feet, I do not praise the peacock-rider, I do not meet Him, I do not reject falsehood or hold to truth, so as to remove the suffering of mind and body.

வரையற் றவுணர் சிரமற்று வாரிதி வற்றச்செற்ற
புரையற்ற வேலவன் போதித் தவா, பஞ்ச பூதமுமற்
றுரையற் றுணர்வற் றுடலற் றுயிரற் றுபாயமற்றுக்
கரையற் றிருளற் றெனதற் றிருக்குமக் காட்சியதே

varaiyaṟ ṟavuṇar ciramaṟṟu vāriti vaṟṟacceṟṟa
puraiyaṟṟa vēlavaṉ pōtit tavā, pañca pūtamumaṟ
ṟuraiyaṟ ṟuṇarvaṟ ṟuṭalaṟ ṟuyiraṟ ṟupāyamaṟṟuk
karaiyaṟ ṟiruḷaṟ ṟeṉataṟ ṟirukkumak kāṭciyatē

How the spear-bearing Lord, who cut the mountain, cut off the demons' heads and dried up the sea, taught me that vision in which the five elements, speech, feeling, body, life, means, limits, darkness and the sense of mine all cease.

ஆலுக் கணிகலம் வெண்டலை மாலை யகிலமுண்ட
மாலுக் கணிகலந் தண்ணந் துழாய்மயி லேறுமையன்
காலுக் கணிகலம் வானோர் முடியுங் கடம்புங்கையில்
வேலுக் கணிகலம் வேலையுஞ் சூரனும் மேருவுமே

āluk kaṇikalam veṇṭalai mālai yakilamuṇṭa
māluk kaṇikalan taṇṇan tuḻāymayi lēṟumaiyaṉ
kāluk kaṇikalam vāṉōr muṭiyuṅ kaṭampuṅkaiyil
vēluk kaṇikalam vēlaiyuñ cūraṉum mēruvumē

Shiva's ornament is a garland of white skulls; Vishnu's, who swallowed the world, is cool tulasi; the ornament of the feet of the peacock-riding Lord is the crowns of the gods and the kadamba; and the ornaments of the spear in His hand are the ocean, Sura and Mount Meru.

பாதித் திருவுருப் பச்சென் றவர்க்குத்தன் பாவனையைப்
போதித்த நாதனைப் போர்வேல னைச்சென்று போற்றியுய்யச்
சோதித்த மெய்யன்பு பொய்யோ அழுது தொழுதுருகிச்
சாதித்த புத்திவந் தெங்கே யெனக்கிங்ஙன் சந்தித்ததே

pātit tiruvurup pacceṉ ṟavarkkuttaṉ pāvaṉaiyaip
pōtitta nātaṉaip pōrvēla ṉaicceṉṟu pōṟṟiyuyyac
cōtitta meyyaṉpu poyyō aḻutu toḻuturukic
cātitta puttivan teṅkē yeṉakkiṅṅaṉ cantittatē

Was the true love that sought to go and worship the spear-bearing Lord, who taught His own meaning to Shiva whose half is the green-hued Goddess, false? How did this mind, which weeps, worships and melts, come to meet me like this?

பட்டிக் கடாவில் வருமந்த காவுனைப் பாரறிய
வெட்டிப் புறங்கண் டலாதுவிடேன் வெய்ய சூரனைப்போய்
முட்டிப் பொருதசெவ் வேற்பெரு மாள்திரு முன்புநின்றேன்
கட்டிப் புறப்பட டாசத்தி வாளென்றன் கையதுவே

paṭṭik kaṭāvil varumanta kāvuṉaip pāraṟiya
veṭṭip puṟaṅkaṇ ṭalātuviṭēṉ veyya cūraṉaippōy
muṭṭip porutacev vēṟperu māḷtiru muṉpuniṉṟēṉ
kaṭṭip puṟappaṭa ṭācatti vāḷeṉṟaṉ kaiyatuvē

O Yama, who comes on a stray buffalo, I will not let you go until I have cut you down and seen your back before the world. I stand before the red-spear Lord who struck the cruel Sura; come on then, the sword of Shakti is in my hand.

வெட்டுங் கடாமிசைத் தோன்றும் வெங்கூற்றன் விடுங் கயிற்றாற்
கட்டும் பொழுது விடுவிக்க வேண்டுங் கராசலங்கள்
எட்டுங் குலகிரி யெட்டும்விட் டோடவெட் டாதவெளி
மட்டும் புதைய விரிக்குங் கலாப மயூரத்தனே

veṭṭuṅ kaṭāmicait tōṉṟum veṅkūṟṟaṉ viṭuṅ kayiṟṟāṟ
kaṭṭum poḻutu viṭuvikka vēṇṭuṅ karācalaṅkaḷ
eṭṭuṅ kulakiri yeṭṭumviṭ ṭōṭaveṭ ṭātaveḷi
maṭṭum putaiya virikkuṅ kalāpa mayūrattaṉē

When cruel death appears on his buffalo and binds me with his noose, You must come and free me, O Lord of the peacock whose plumes spread out so far that the eight elephants of the quarters and the eight great mountains flee and space itself is covered.

நீர்க் குமிழிக்கு நிகரென்பர் யாக்கைநில் லாதுசெல்வம்
பார்க்கு மிடத்தந்த மின்போலு மென்பர் பசித்துவந்தே
ஏற்கு மவர்க்கிட வென்னினெங் கேனு மெழுந்திருப்பார்
வேற் குமரற் கன்பிலாதவர் ஞான மிகவுநன்றே

nīrk kumiḻikku nikareṉpar yākkainil lātucelvam
pārkku miṭattanta miṉpōlu meṉpar pacittuvantē
ēṟku mavarkkiṭa veṉṉiṉeṅ kēṉu meḻuntiruppār
vēṟ kumaraṟ kaṉpilātavar ñāṉa mikavunaṉṟē

They say the body is like a bubble on water and does not last; they say wealth, when looked at, is like lightning. Yet if asked to give to those who come hungry, they get up and go elsewhere. The wisdom of those without love for the spear-bearing Kumara is very fine indeed! (said in irony)

பெறுதற் கரிய பிறவியைப் பெற்றுநின் சிற்றடியைக்
குறுகிப் பணிந்து பெறக்கற் றிலேன்மத கும்பகம்பத்
தறுகட் சிறுகட் சங்க்ராம சயில சரசவல்லி
இறுகத் தழுவுங் கடகா சலபன் னிருபுயனே

peṟutaṟ kariya piṟaviyaip peṟṟuniṉ ciṟṟaṭiyaik
kuṟukip paṇintu peṟakkaṟ ṟilēṉmata kumpakampat
taṟukaṭ ciṟukaṭ caṅkrāma cayila caracavalli
iṟukat taḻuvuṅ kaṭakā calapaṉ ṉirupuyaṉē

Though I gained this rare human birth, I did not learn to approach and bow at Your small feet. O twelve-armed Lord, whose mountain-like shoulders are closely embraced by Devasena, the graceful creeper reared by the fierce battle elephant.

சாடுஞ் சமரத் தனிவேன் முருகன் சரணத்திலே
ஓடுங் கருத்தை யிருத்தவல் லார்க்குகம் போய்ச்சகம்போய்ப்
பாடுங் கவுரி பவுரிகொண்டாடப் பசுபதிநின்
றாடும் பொழுது பரமா யிருக்குமதீதத்திலே

cāṭuñ camarat taṉivēṉ murukaṉ caraṇattilē
ōṭuṅ karuttai yiruttaval lārkkukam pōyccakampōyp
pāṭuṅ kavuri pavurikoṇṭāṭap pacupatiniṉ
ṟāṭum poḻutu paramā yirukkumatītattilē

For those who can fix their running thoughts on the feet of Murugan of the unique spear that strikes in battle, the ages and the world pass away, and they remain in the supreme state beyond all, while Shiva dances with Gauri and sings.

தந்தைக்கு முன்னந் தனிஞான வாளொன்று சாதித்தருள்
கந்தச் சுவாமி யெனைத்தேற் றியபின்னர்க் காலன் வெம்பி
வந்திப் பொழுதென்னை யென்செய்ய லாஞ்சத்தி வாளொன்றினாற்
சிந்தத் துணிப்பன் தணிப்பருங் கோபத்ரி சூலத்தையே

tantaikku muṉṉan taṉiñāṉa vāḷoṉṟu cātittaruḷ
kantac cuvāmi yeṉaittēṟ ṟiyapiṉṉark kālaṉ vempi
vantip poḻuteṉṉai yeṉceyya lāñcatti vāḷoṉṟiṉāṟ
cintat tuṇippaṉ taṇipparuṅ kōpatri cūlattaiyē

After Lord Kanda, who first gave the unique sword of knowledge to His father, comforted me, what can death, coming now in anger, do to me? With the sword of Shakti I will cut his trident of unquenchable rage to pieces.

விழிக்குத் துணைதிரு மென்மலர்ப் பாதங்கள் மெய்ம்மைகுன்றா
மொழிக்குத் துணைமுரு காவெனு நாமங்கள் முன்புசெய்த
பழிக்குத் துணையவன் பன்னிரு தோளும் பயந்ததனி
வழிக்குத் துணைவடி வேலுஞ்செங் கோடன் மயூரமுமே

viḻikkut tuṇaitiru meṉmalarp pātaṅkaḷ meymmaikuṉṟā
moḻikkut tuṇaimuru kāveṉu nāmaṅkaḷ muṉpuceyta
paḻikkut tuṇaiyavaṉ paṉṉiru tōḷum payantataṉi
vaḻikkut tuṇaivaṭi vēluñceṅ kōṭaṉ mayūramumē

The soft flower feet are the support of my eyes; the names of Murugan are the support of words that never fail in truth; His twelve shoulders are the support against sins done in the past; and the spear and the peacock of the Lord of Tiruchengodu are my support on the fearful lonely road.

துருத்தி யெனும்படி கும்பித்து வாயுவைச் சுற்றிமுறித்
தருத்தி யுடம்பை யொறுக்கிலென் னாஞ்சிவ யோகமென்னுங்
குருத்தை யறிந்து முகமா றுடைக்குரு நாதன் சொன்ன
கருத்தை மனத்தி லிருத்துங்கண் டீர்முத்தி கைகண்டதே

turutti yeṉumpaṭi kumpittu vāyuvaic cuṟṟimuṟit
tarutti yuṭampai yoṟukkileṉ ṉāñciva yōkameṉṉuṅ
kuruttai yaṟintu mukamā ṟuṭaikkuru nātaṉ coṉṉa
karuttai maṉatti liruttuṅkaṇ ṭīrmutti kaikaṇṭatē

What is gained by drawing in the breath like a bellows, holding and turning it, and punishing the body? Know the essence called Shiva-yoga and keep in mind what the six-faced Teacher taught; see, liberation is then in hand.

சேந்தனைக் கந்தனைச் செங்கோட்டு வெற்பனைச் செஞ்சுடர்வேல்
வேந்தனைச் செந்தமிழ் நூல்விரித் தோனை விளங்குவள்ளி
காந்தனைக் கந்தக் கடம்பனைக் கார்மயில் வாகனனைச்
சாந்துணைப் போது மறவா தவர்க்கொரு தாழ்வில்லையே

cēntaṉaik kantaṉaic ceṅkōṭṭu veṟpaṉaic ceñcuṭarvēl
vēntaṉaic centamiḻ nūlvirit tōṉai viḷaṅkuvaḷḷi
kāntaṉaik kantak kaṭampaṉaik kārmayil vākaṉaṉaic
cāntuṇaip pōtu maṟavā tavarkkoru tāḻvillaiyē

Those who never forget, even at the hour of death, Sendhan, Kanda, the Lord of the Tiruchengodu hill, the King of the red spear, who expounded the Tamil scriptures, the beloved of Valli, the Lord of the fragrant kadamba, the rider of the dark peacock, the verse says, suffer no decline.

போக்கும் வரவு மிரவும் பகலும் புறம்புமுள்ளும்
வாக்கும் வடிவு முடிவுமில் லாததொன்று வந்துவந்து
தாக்கு மநோலயந் தானே தருமெனைத் தன்வசத்தே
ஆக்கு மறுமுக வாசொல் லொணாதிந்த ஆனந்தமே

pōkkum varavu miravum pakalum puṟampumuḷḷum
vākkum vaṭivu muṭivumil lātatoṉṟu vantuvantu
tākku manōlayan tāṉē tarumeṉait taṉvacattē
ākku maṟumuka vācol loṇātinta āṉantamē

O six-faced Lord, who make me Your own, this bliss cannot be described: something without going or coming, night or day, outside or inside, speech, form or end, which comes again and again and gives the stillness of the mind by itself.

அராப்புனை வேணியன் சேயருள் வேண்டு மவிழ்ந்த அன்பாற்
குராப்புனை தண்டையந் தாள்தொழல் வேண்டுங்கொடிய ஐவர்
பராக்கறல் வேண்டும் மனமும் பதைப்பறல் வேண்டு மென்றால்
இராப்பக லற்ற இடத்தே யிருக்கை யெளிதல்லவே

arāppuṉai vēṇiyaṉ cēyaruḷ vēṇṭu maviḻnta aṉpāṟ
kurāppuṉai taṇṭaiyan tāḷtoḻal vēṇṭuṅkoṭiya aivar
parākkaṟal vēṇṭum maṉamum pataippaṟal vēṇṭu meṉṟāl
irāppaka laṟṟa iṭattē yirukkai yeḷitallavē

One needs the grace of the son of Shiva who wears serpents in his hair; one needs to worship with melting love His feet adorned with kura flowers and anklets; the cruel five senses must cease to distract and the mind must cease to tremble. Only then is it easy to dwell in the place beyond night and day.

படிக்கின் றிலைபழ நித்திரு நாமம் படிப்பவர்தாள்
முடிக்கின் றிலைமுரு காவென் கிலைமுசி யாமலிட்டு
மிடிக்கின் றிலைபர மாநந்த மேற்கொள விம்மிவிம்மி
நடிக்கின் றிலைநெஞ்ச மேதஞ்ச மேது நமக்கினியே

paṭikkiṉ ṟilaipaḻa nittiru nāmam paṭippavartāḷ
muṭikkiṉ ṟilaimuru kāveṉ kilaimuci yāmaliṭṭu
miṭikkiṉ ṟilaipara mānanta mēṟkoḷa vimmivimmi
naṭikkiṉ ṟilaineñca mētañca mētu namakkiṉiyē

You do not recite the holy name of Palani, you do not place on your head the feet of those who do, you do not say 'Murugan', you do not give without tiring, you do not dance sobbing in supreme bliss. O heart, what refuge do we have now?

கோடாத வேதனுக் கியான்செய்த குற்றமென் குன்றெறிந்த
தாடாள னேதென் தணிகைக் குமரநின் றண்டையந்தாள்
சூடாத சென்னியு நாடாத கண்ணுந் தொழாதகையும்
பாடாத நாவு மெனக்கே தெரிந்து படைத்தனனே

kōṭāta vētaṉuk kiyāṉceyta kuṟṟameṉ kuṉṟeṟinta
tāṭāḷa ṉēteṉ taṇikaik kumaraniṉ ṟaṇṭaiyantāḷ
cūṭāta ceṉṉiyu nāṭāta kaṇṇun toḻātakaiyum
pāṭāta nāvu meṉakkē terintu paṭaittaṉaṉē

What wrong did I do to Brahma, who never errs? O valiant Lord of Tanigai who split the mountain, he purposely created me with a head that does not wear Your anklet feet, eyes that do not seek them, hands that do not worship, and a tongue that does not sing.

சேல்வாங்கு கண்ணியர் வண்ணப் பயோதரஞ் சேரஎண்ணி
மால்வாங்கி யேங்கி மயங்காமல் வெள்ளி மலையெனவே
கால்வாங்கி நிற்குங் களிற்றான் கிழத்தி கழுத்திற்கட்டு
நூல்வாங்கி டாதன்று வேல்வாங்கி பூங்கழல் நோக்கு நெஞ்சே

cēlvāṅku kaṇṇiyar vaṇṇap payōtarañ cēraeṇṇi
mālvāṅki yēṅki mayaṅkāmal veḷḷi malaiyeṉavē
kālvāṅki niṟkuṅ kaḷiṟṟāṉ kiḻatti kaḻuttiṟkaṭṭu
nūlvāṅki ṭātaṉṟu vēlvāṅki pūṅkaḻal nōkku neñcē

O heart, do not long for the breasts of fish-eyed women and pine in confusion; look to the flower feet of the Lord who hurled His spear so that the marriage thread of Indrani, wife of Indra whose elephant stands like a silver mountain, was not lost.

கூர்கொண்ட வேலனைப் போற்றாம லேற்றங்கொண் டாடுவிர்காள்
போர்கொண்ட கால னுமைக்கொண்டு போமன்று பூண்பனவுந்
தார்கொண்ட மாதரு மாளிகை யும்பணச் சாளிகையும்
ஆர்கொண்டு போவரை யோகெடு வீர்நும் மறிவின்மையே

kūrkoṇṭa vēlaṉaip pōṟṟāma lēṟṟaṅkoṇ ṭāṭuvirkāḷ
pōrkoṇṭa kāla ṉumaikkoṇṭu pōmaṉṟu pūṇpaṉavun
tārkoṇṭa mātaru māḷikai yumpaṇac cāḷikaiyum
ārkoṇṭu pōvarai yōkeṭu vīrnum maṟiviṉmaiyē

You who boast in pride without praising the Lord of the sharp spear: when warlike death takes you away, who will carry your jewels, your garlanded women, your mansions and your money bags? Alas, your ignorance will ruin you.

பந்தாடு மங்கையர் செங்கயற் பார்வையிற் பட்டுழலுஞ்
சிந்தா குலந்தனைத் தீர்த்தருள் வாய்செய்ய வேல்முருகா
கொந்தார் கடம்பு புடைசூழ் திருத்தணிக் குன்றினிற்குங்
கந்தா இளங்கும ராஅம ராவதி காவலனே

pantāṭu maṅkaiyar ceṅkayaṟ pārvaiyiṟ paṭṭuḻaluñ
cintā kulantaṉait tīrttaruḷ vāyceyya vēlmurukā
kontār kaṭampu puṭaicūḻ tiruttaṇik kuṉṟiṉiṟkuṅ
kantā iḷaṅkuma rāama rāvati kāvalaṉē

O Murugan of the red spear, remove the anguish of my mind, caught and tossed by the red fish-like glances of ball-playing women. O Kanda, young Kumara, guardian of Amaravati, who stands on the hill of Tiruttani surrounded by clustered kadamba trees.

மாகத்தை முட்டி வருநெடுங் கூற்றன்வந் தாலென்முன்னே
தோகைப் புரவியிற் றோன்றிநிற் பாய்சுத்த நித்தமுத்தித்
த்யாகப் பொருப்பைத் த்ரிபுராந் தகனைத் த்ரியம்பகனைப்
பாகத்தில் வைக்கும் பரமகல் யாணிதன் பாலகனே

mākattai muṭṭi varuneṭuṅ kūṟṟaṉvan tāleṉmuṉṉē
tōkaip puraviyiṟ ṟōṉṟiniṟ pāycutta nittamuttit
tyākap poruppait tripurān takaṉait triyampakaṉaip
pākattil vaikkum paramakal yāṇitaṉ pālakaṉē

When tall death comes, rising to the sky, You will appear before me on Your feathered steed, O child of the supreme auspicious Goddess, who holds in her half the pure, eternal, liberating mountain of giving, the destroyer of the three cities, the three-eyed Shiva.

தாரா கணமெனுந் தாய்மார் அறுவர் தருமுலைப்பால்
ஆரா துமைமுலைப் பாலுண்ட பால னரையிற்கட்டுஞ்
சீராவுங் கையிற் சிறுவாளும் வேலுமென் சிந்தையவே
வாரா தகலந்த காவந்த போதுயிர் வாங்குவனே

tārā kaṇameṉun tāymār aṟuvar tarumulaippāl
ārā tumaimulaip pāluṇṭa pāla ṉaraiyiṟkaṭṭuñ
cīrāvuṅ kaiyiṟ ciṟuvāḷum vēlumeṉ cintaiyavē
vārā takalanta kāvanta pōtuyir vāṅkuvaṉē

The waist cloth, the small sword and the spear of the child who, not satisfied with the milk of the six Krittika mothers, drank the milk of Uma, are in my mind. Do not come near, Yama; if you come, I will take your life.

தகட்டிற் சிவந்த கடம்பையு நெஞ்சையுந் தாளிணைக்கே
புகட்டிப் பணியப் பணித்தரு ளாய் புண்ட ரீகனண்ட
முகட்டைப் பிளந்து வளர்ந்திந்த்ர லோகத்தை முட்ட வெட்டிப்
பகட்டிற் பொருதிட்ட நிட்டூர சூர பயங்கரனே

takaṭṭiṟ civanta kaṭampaiyu neñcaiyun tāḷiṇaikkē
pukaṭṭip paṇiyap paṇittaru ḷāy puṇṭa rīkaṉaṇṭa
mukaṭṭaip piḷantu vaḷarntintra lōkattai muṭṭa veṭṭip
pakaṭṭiṟ porutiṭṭa niṭṭūra cūra payaṅkaraṉē

Command me to bow, offering both the golden-red kadamba and my heart to Your two feet. O terror of the cruel Sura, who grew so that he split the roof of Brahma's universe, struck the world of Indra and fought proudly.

தேங்கிய அண்டத் திமையோர் சிறைவிடச் சிற்றடிக்கே
பூங்கழல் கட்டும் பெருமாள் கலாபப் புரவிமிசை
தாங்கி நடப்ப முறிந்தது சூரன் தளந்தனிவேல்
வாங்கிய னுப்பிடக் குன்றங்க ளெட்டும் வழிவிட்டவே

tēṅkiya aṇṭat timaiyōr ciṟaiviṭac ciṟṟaṭikkē
pūṅkaḻal kaṭṭum perumāḷ kalāpap puravimicai
tāṅki naṭappa muṟintatu cūraṉ taḷantaṉivēl
vāṅkiya ṉuppiṭak kuṉṟaṅka ḷeṭṭum vaḻiviṭṭavē

When the Lord who wears anklets on His small feet carried on His plumed steed went forth to free the gods imprisoned in the crowded universe, the army of Sura broke, and when He hurled His unique spear the eight mountains made way.

மைவருங் கண்டத்தர் மைந்தகந் தாவென்று வாழ்த்துமிந்தக்
கைவருந் தொண்டன்றி மற்றறி யேன்கற்ற கல்வியும் போய்ப்
பைவருங் கேளும் பதியுங் கதறப் பழகிநிற்கும்
ஐவருங் கைவிட்டு மெய்விடும் போதுன் னடைக்கலமே

maivaruṅ kaṇṭattar maintakan tāveṉṟu vāḻttumintak
kaivarun toṇṭaṉṟi maṟṟaṟi yēṉkaṟṟa kalviyum pōyp
paivaruṅ kēḷum patiyuṅ kataṟap paḻakiniṟkum
aivaruṅ kaiviṭṭu meyviṭum pōtuṉ ṉaṭaikkalamē

I know no service but this, praising the son of Shiva of the dark throat with the words 'O Kanda'. When my learning is gone, my kin and my town cry out, and the five senses that live with me abandon this body, Your refuge is mine.

காட்டிற் குறத்தி பிரான்பதத் தேகருத் தைப்புகட்டின்
வீட்டிற் புகுதன் மிகவெளிதே விழிநாசிவைத்து
மூட்டிக் கபாலமூ லாதார நேரண்ட மூச்சையுள்ளே
ஓட்டிப் பிடித்தெங்கு மோடாமற் சாதிக்கும் யோகிகளே

kāṭṭiṟ kuṟatti pirāṉpatat tēkarut taippukaṭṭiṉ
vīṭṭiṟ pukutaṉ mikaveḷitē viḻinācivaittu
mūṭṭik kapālamū lātāra nēraṇṭa mūccaiyuḷḷē
ōṭṭip piṭitteṅku mōṭāmaṟ cātikkum yōkikaḷē

If one fixes the mind on the feet of the Lord of the hill maiden of the forest, it is very easy to enter release. Others are yogis who, fixing the eyes on the tip of the nose, hold the breath inside, drive it through the root centre up to the crown, and keep it from going anywhere.

வேலா யுதன்சங்கு சக்ராயு தன்விரிஞ் சன்னறியாச்
சூலா யுதன் தந்த கந்தச் சுவாமி சுடர்க்குடுமிக்
காலா யுதக்கொடி யோனரு ளாய கவசமுண்டென்
பாலா யுதம்வரு மோயம னோடு பகைக்கினுமே

vēlā yutaṉcaṅku cakrāyu taṉviriñ caṉṉaṟiyāc
cūlā yutaṉ tanta kantac cuvāmi cuṭarkkuṭumik
kālā yutakkoṭi yōṉaru ḷāya kavacamuṇṭeṉ
pālā yutamvaru mōyama ṉōṭu pakaikkiṉumē

Lord Kanda the spear-bearer, given by trident-bearing Shiva whom even Vishnu of the conch and discus and Brahma could not know, whose banner bears the rooster with the shining crest: with the armour of His grace upon me, will any weapon reach me, even if Yama turns enemy?

குமரா சரணஞ் சரணமென் றண்டர் குழாந்துதிக்கும்
அமரா வதியிற் பெருமாள் திருமுக மாறுங்கண்ட
தமராகி வைகுந் தனியான ஞான தபோதனர்க்கிங்
கெமராசன் விட்ட கடையேடு வந்தினி யென்செயுமே

kumarā caraṇañ caraṇameṉ ṟaṇṭar kuḻāntutikkum
amarā vatiyiṟ perumāḷ tirumuka māṟuṅkaṇṭa
tamarāki vaikun taṉiyāṉa ñāṉa tapōtaṉarkkiṅ
kemarācaṉ viṭṭa kaṭaiyēṭu vantiṉi yeṉceyumē

What can the final summons sent by Yama do here any more to the ascetics of unique wisdom, who have become kin to the six holy faces of the Lord of Amaravati, whom the gods praise saying 'Kumara, refuge, refuge'?

வணங்கித் துதிக்க அறியா மனித ருடனிணங்கிக்
குணங்கெட்ட துட்டனை யீடேற்றுவாய் கொடி யுங்கழுகும்
பிணங்கத் துணங்கை யலகை கொண்டாடப் பிசிதர்தம்வாய்
நிணங்கக்க விக்ரம வேலா யுதந்தொட்ட நிர்மலனே

vaṇaṅkit tutikka aṟiyā maṉita ruṭaṉiṇaṅkik
kuṇaṅkeṭṭa tuṭṭaṉai yīṭēṟṟuvāy koṭi yuṅkaḻukum
piṇaṅkat tuṇaṅkai yalakai koṇṭāṭap picitartamvāy
niṇaṅkakka vikrama vēlā yutantoṭṭa nirmalaṉē

Raise up this wicked one, whose nature is spoilt by mixing with men who do not know how to bow and praise. O pure Lord who hurled the mighty spear so that crows and vultures fought, ghouls danced and the mouths of flesh-eaters spat fat.

பங்கே ருகனெனைப் பட்டோ லையிலிடப் பண்டுதளை
தங்காலி லிட்ட தறிந்தில னோதனி வேலெடுத்துப்
பொங்கோதம் வாய்விடப் பொன்னஞ் சிலம்பு புலம்பவரும்
எங்கோ னறியி னினிநான் முகனுக் கிருவிலங்கே

paṅkē rukaṉeṉaip paṭṭō laiyiliṭap paṇṭutaḷai
taṅkāli liṭṭa taṟintila ṉōtaṉi vēleṭuttup
poṅkōtam vāyviṭap poṉṉañ cilampu pulampavarum
eṅkō ṉaṟiyi ṉiṉināṉ mukaṉuk kiruvilaṅkē

Does Brahma not know that long ago fetters were put on his own legs, now that he writes me on the palm leaf of birth? If my Lord, who comes holding His unique spear so that the surging sea cries out and His golden anklets ring, comes to know of it, Brahma will get two pairs of fetters.

மாலோன் மருகனை மன்றாடி மைந்தனை வானவர்க்கு
மேலான தேவனை மெய்ஞ்ஞான தெய்வத்தை மேதினியிற்
சேலார் வயற்பொழிற் செங்கோடனைச்சென்று கண்டுதொழ
நாலா யிரங்கண் படைத்தில னேயந்த நான்முகனே

mālōṉ marukaṉai maṉṟāṭi maintaṉai vāṉavarkku
mēlāṉa tēvaṉai meyññāṉa teyvattai mētiṉiyiṟ
cēlār vayaṟpoḻiṟ ceṅkōṭaṉaicceṉṟu kaṇṭutoḻa
nālā yiraṅkaṇ paṭaittila ṉēyanta nāṉmukaṉē

Did Brahma not create four thousand eyes, so that on this earth we might go and see and worship the Lord of Tiruchengodu, with its fields full of fish and its groves, the nephew of Vishnu, son of the Dancer, the God above the gods, the God of true knowledge?

கருமான் மருகனைச் செம்மான் மகளைக் களவுகொண்டு
வருமா குலவனைச் சேவற்கைக் கோளனை வானமுய்யப்
பொருமா வினைச்செற்ற போர்வேல னைக்கன்னிப் பூகமுடன்
தருமா மருவுசெங் கோடனை வாழ்த்துகை சாலநன்றே

karumāṉ marukaṉaic cemmāṉ makaḷaik kaḷavukoṇṭu
varumā kulavaṉaic cēvaṟkaik kōḷaṉai vāṉamuyyap
porumā viṉaicceṟṟa pōrvēla ṉaikkaṉṉip pūkamuṭaṉ
tarumā maruvuceṅ kōṭaṉai vāḻttukai cālanaṉṟē

It is very good to praise the Lord of Tiruchengodu, rich with young areca palms and trees, the nephew of dark Vishnu, who carried off the deer-daughter Valli, the rooster-handed Lord who fought the great Sura so that the heavens might live, the Lord of the warlike spear.

தொண்டர்கண் டண்டிமொண் டுண்டிருக் குஞ்சுத்த ஞானமெனுந்
தண்டையம் புண்டரி கந்தருவாய் சண்ட தண்டவெஞ்சூர்
மண்டலங் கொண்டுபண் டண்டரண் டங்கொண்டு மண்டிமிண்டக்
கண்டுருண் டண்டர்விண் டோடாமல் வேல்தொட்ட காவலனே

toṇṭarkaṇ ṭaṇṭimoṇ ṭuṇṭiruk kuñcutta ñāṉameṉun
taṇṭaiyam puṇṭari kantaruvāy caṇṭa taṇṭaveñcūr
maṇṭalaṅ koṇṭupaṇ ṭaṇṭaraṇ ṭaṅkoṇṭu maṇṭimiṇṭak
kaṇṭuruṇ ṭaṇṭarviṇ ṭōṭāmal vēltoṭṭa kāvalaṉē

Grant me Your lotus feet with anklets, the pure knowledge that devotees see, approach, drink and dwell in. O guardian who hurled the spear so that the gods did not tumble and flee when the cruel Sura, seizing the earth and then the gods' worlds, pressed forward against them.

மண்கம ழுந்தித் திருமால் வலம்புரி யோசையந்த
விண்கமழ் சோலையும் வாவியுங் கேட்டது வேலெடுத்துத்
திண்கிரி சிந்த விளையாடும் பிள்ளைத் திருவரையிற்
கிண்கிணி யோசை பதினா லுலகமுங் கேட்டதுவே

maṇkama ḻuntit tirumāl valampuri yōcaiyanta
viṇkamaḻ cōlaiyum vāviyuṅ kēṭṭatu vēleṭuttut
tiṇkiri cinta viḷaiyāṭum piḷḷait tiruvaraiyiṟ
kiṇkiṇi yōcai patiṉā lulakamuṅ kēṭṭatuvē

The sound of Vishnu's conch, from whose navel the world blossoms, was heard by the fragrant groves and pools of heaven; but the sound of the anklet bells on the holy waist of the child who plays with the spear, scattering the mighty mountain, was heard by all fourteen worlds.

தெள்ளிய ஏனலிற் கிள்ளையைக் கள்ளச் சிறுமியெனும்
வள்ளியை வேட்டவன் தாள்வேட் டிலைசிறு வள்ளைதள்ளித்
துள்ளிய கெண்டையைத் தொண்டையைத் தோதகச் சொல்லைநல்ல
வெள்ளிய நித்தில வித்தார மூரலை வேட்டநெஞ்சே

teḷḷiya ēṉaliṟ kiḷḷaiyaik kaḷḷac ciṟumiyeṉum
vaḷḷiyai vēṭṭavaṉ tāḷvēṭ ṭilaiciṟu vaḷḷaitaḷḷit
tuḷḷiya keṇṭaiyait toṇṭaiyait tōtakac collainalla
veḷḷiya nittila vittāra mūralai vēṭṭaneñcē

O heart, you did not long for the feet of the Lord who longed for Valli, the clever girl who scared parrots from the clear millet field; instead you longed for women's carp-like eyes, coral lips, deceiving words and smiles of fine white pearls.

யான்றானெ னுஞ்சொல் லிரண்டுங் கெட்டாலன்றி யாவருக்குந்
தோன்றாது சத்தியந் தொல்லைப் பெருநிலஞ் சூகரமாய்க்
கீன்றான் மருகன் முருகன் க்ருபாகரன் கேள்வியினாற்
சான்றாரு மற்ற தனிவெளிக் கேவந்து சந்திப்பதே

yāṉṟāṉe ṉuñcol liraṇṭuṅ keṭṭālaṉṟi yāvarukkun
tōṉṟātu cattiyan tollaip perunilañ cūkaramāyk
kīṉṟāṉ marukaṉ murukaṉ krupākaraṉ kēḷviyiṉāṟ
cāṉṟāru maṟṟa taṉiveḷik kēvantu cantippatē

Unless both the words 'I' and 'He' are lost, the truth will not appear to anyone. By listening to the teaching of Murugan, the gracious nephew of Vishnu, who as the Boar lifted up the ancient earth, one comes to meet that unique open space that has no witness.

தடக்கொற்ற வேள்மயி லேயிடர் தீரத் தனிவிடில் நீ
வடக்கிற் கிரிக்கப் புறத்துநின் றோகையின் வட்டமிட்டுக்
கடற்கப் புறத்துங் கதிர்க்கப் புறத்துங் கனகசக்ரத்
திடர்க்கப் புறத்துந் திசைக்கப் புறத்துந் திரிகுவையே

taṭakkoṟṟa vēḷmayi lēyiṭar tīrat taṉiviṭil nī
vaṭakkiṟ kirikkap puṟattuniṉ ṟōkaiyiṉ vaṭṭamiṭṭuk
kaṭaṟkap puṟattuṅ katirkkap puṟattuṅ kaṉakacakrat
tiṭarkkap puṟattun ticaikkap puṟattun tirikuvaiyē

O mighty Lord's peacock, if You are let loose to remove our troubles, You will wander beyond the northern mountain, beyond the sea, beyond the sun, beyond the golden ring of mountains and beyond all directions, spreading the circle of Your plumes.

சேலிற் றிகழ்வயற் செங்கோடை வெற்பன் செழுங்கலபி
ஆலித் தநந்தன் பணாமுடி தாக்க அதிர்ந்ததிர்ந்து
காலிற் கிடப்பன மாணிக்க ராசியுங் காசினியைப்
பாலிக்கு மாயனுஞ் சக்ரா யுதமும் பணிலமுமே

cēliṟ ṟikaḻvayaṟ ceṅkōṭai veṟpaṉ ceḻuṅkalapi
ālit tanantaṉ paṇāmuṭi tākka atirntatirntu
kāliṟ kiṭappaṉa māṇikka rāciyuṅ kāciṉiyaip
pālikku māyaṉuñ cakrā yutamum paṇilamumē

When the splendid peacock of the Lord of the Tiruchengodu hill, with its fish-filled fields, dances and strikes the hood of the serpent Ananta, the heaps of rubies, and Vishnu, who rules the world, with his discus and conch, tremble again and again and lie at its feet.

கதிதனை யொன்றையுங் காண்கின்றி லேன்கந்த வேல்முருகா
நதிதனை யன்னபொய் வாழ்விலன் பாய்நரம் பாற்பொதிந்த
பொதிதனை யுங்கொண்டு திண்டாடு மாறெனைப் போதவிட்ட
விதிதனை நொந்துநொந் திங்கேயென் றன்மனம் வேகின்றதே

katitaṉai yoṉṟaiyuṅ kāṇkiṉṟi lēṉkanta vēlmurukā
natitaṉai yaṉṉapoy vāḻvilaṉ pāynaram pāṟpotinta
potitaṉai yuṅkoṇṭu tiṇṭāṭu māṟeṉaip pōtaviṭṭa
vititaṉai nontunon tiṅkēyeṉ ṟaṉmaṉam vēkiṉṟatē

O Kanda, Murugan of the spear, I see no refuge at all. My mind burns here, grieving again and again at the fate that sent me wandering, carrying with love in this river-like false life a bundle bound up with nerves.

காவிக் கமலக் கழலுடன் சேர்த்தெனைக் காத்தருளாய்
தூவிக் குலமயில் வாகன னேதுணை யேதுமின்றித்
தாவிப் படரக் கொழுகொம் பிலாத தனிக்கொடிபோல்
பாவித் தனிமனந் தள்ளாடி வாடிப் பதைக்கின்றதே

kāvik kamalak kaḻaluṭaṉ cērtteṉaik kāttaruḷāy
tūvik kulamayil vākaṉa ṉētuṇai yētumiṉṟit
tāvip paṭarak koḻukom pilāta taṉikkoṭipōl
pāvit taṉimaṉan taḷḷāṭi vāṭip pataikkiṉṟatē

Join me to Your feet, which are like blue water lilies and lotuses, and protect me. O rider of the feathered peacock, my sinful lonely mind sways, withers and trembles like a lone creeper with no pole to climb and no support.

இடுதலைச் சற்றுங் கருதேனைப் போதமி லேனையன்பாற்
கெடுதலி லாத்தொண் டரிற்கூட் டியவா கிரௌஞ்ச வெற்பை
அடுதலைச் சாதித்த வேலோன் பிறவி யறவிச்சிறை
விடுதலைப் பட்டது விட்டது பாச வினைவிலங்கே

iṭutalaic caṟṟuṅ karutēṉaip pōtami lēṉaiyaṉpāṟ
keṭutali lāttoṇ ṭariṟkūṭ ṭiyavā kirauñca veṟpai
aṭutalaic cātitta vēlōṉ piṟavi yaṟavicciṟai
viṭutalaip paṭṭatu viṭṭatu pāca viṉaivilaṅkē

O Lord who joined me with love to the company of imperishable devotees, me who never thought of giving and had no wisdom: when the spear-bearer who destroyed the Krauncha mountain came, this prison of birth was set free, and the fetters of bondage and karma fell away.

சலங்காணும் வேந்தர்தமக்கு மஞ்சார் யமன் சண்டைக்கஞ்சார்
துலங்கா நரகக் குழியணு கார்துட்ட நோயணுகார்
கலங்கார் புலிக்குங் கரடிக்கும் யானைக்குங் கந்தனன்னூல்
அலங்கார நூற்று ளொருகவிதான்கற் றறிந்தவரே

calaṅkāṇum vēntartamakku mañcār yamaṉ caṇṭaikkañcār
tulaṅkā narakak kuḻiyaṇu kārtuṭṭa nōyaṇukār
kalaṅkār pulikkuṅ karaṭikkum yāṉaikkuṅ kantaṉaṉṉūl
alaṅkāra nūṟṟu ḷorukavitāṉkaṟ ṟaṟintavarē

Fruit of the reading: those who have learnt and understood even one verse of this good work, the hundred-verse Alankaram on Kanda, the verse says, will not fear even angry kings or a fight with Yama, will not come near the dark pit of hell, will not be touched by evil disease, and will not be shaken by tigers, bears or elephants.

திருவடி யுந்தண்டை யுஞ்சிலம் புஞ்சிலம் பூடுருவப்
பொருவடி வேலுங் கடம்புந் தடம்புயம் ஆறிரண்டும்
மருவடி வான வதனங்க ளாறும் மலர்க்கண்களுங்
குருவடி வாய்வந்தென் னுள்ளங் குளிரக் குதிகொண்டவே

tiruvaṭi yuntaṇṭai yuñcilam puñcilam pūṭuruvap
poruvaṭi vēluṅ kaṭampun taṭampuyam āṟiraṇṭum
maruvaṭi vāṉa vataṉaṅka ḷāṟum malarkkaṇkaḷuṅ
kuruvaṭi vāyvanteṉ ṉuḷḷaṅ kuḷirak kutikoṇṭavē

His holy feet, anklets and tinkling bells, the battle spear that pierces Mount Krauncha, the kadamba garland, the twelve broad shoulders, the six lovely faces and the flower-like eyes came as my Teacher and leapt into my heart, cooling it.

இராப்பக லற்ற இடங்காட்டி யானிருந் தேதுதிக்கக்
குராப்புனை தண்டையந் தாளரு ளாய்கரி கூப்பிட்டநாள்
கராப்படக் கொன்றக் கரிபோற்ற நின்ற கடவுள்மெச்சும்
பராக்ரம வேல நிருதசங் கார பயங்கரனே

irāppaka laṟṟa iṭaṅkāṭṭi yāṉirun tētutikkak
kurāppuṉai taṇṭaiyan tāḷaru ḷāykari kūppiṭṭanāḷ
karāppaṭak koṉṟak karipōṟṟa niṉṟa kaṭavuḷmeccum
parākrama vēla nirutacaṅ kāra payaṅkaraṉē

Show me the place beyond night and day and grant me Your feet adorned with kura flowers and anklets, so that I may dwell there and praise You. O Lord of the mighty spear, terror of the demons, praised by Vishnu who killed the crocodile when the elephant called on him.

செங்கே ழடுத்த சினவடி வேலுந் திருமுகமும்
பங்கே நிரைத்தநற் பன்னிரு தோளும் பதுமமலர்க்
கொங்கே தரளஞ் சொரியுஞ்செங் கோடைக் குமரனென
எங்கே நினைப்பினும் அங்கேயென் முன்வந் தெதிர்நிற்பனே

ceṅkē ḻaṭutta ciṉavaṭi vēlun tirumukamum
paṅkē niraittanaṟ paṉṉiru tōḷum patumamalark
koṅkē taraḷañ coriyuñceṅ kōṭaik kumaraṉeṉa
eṅkē niṉaippiṉum aṅkēyeṉ muṉvan tetirniṟpaṉē

His fierce red spear, His holy faces, His twelve fine shoulders set in a row: wherever I think of Him as the Kumara of Tiruchengodu, where lotus flowers shed pearls from their pollen, there He comes and stands before me.

ஆவிக்கு மோசம் வருமா றறிந்துன் னருட்பதங்கள்
சேவிக்க என்று நினைக்கின்றி லேன்வினை தீர்த்தருளாய்
வாவித் தடவயல் சூழுந் திருத்தணி மாமலைவாழ்
சேவற் கொடியுடை யானே யமர சிகாமணியே

āvikku mōcam varumā ṟaṟintuṉ ṉaruṭpataṅkaḷ
cēvikka eṉṟu niṉaikkiṉṟi lēṉviṉai tīrttaruḷāy
vāvit taṭavayal cūḻun tiruttaṇi māmalaivāḻ
cēvaṟ koṭiyuṭai yāṉē yamara cikāmaṇiyē

Knowing that danger will come to my life, still I do not think of serving Your gracious feet; remove my karma. O Lord of the rooster banner, crest-jewel of the gods, who dwells on the great hill of Tiruttani surrounded by pools and wide fields.

கொள்ளித் தலையில் எறும்பது போலக் குலையுமென்றன்
உள்ளத் துயரை யொழித்தரு ளாயொரு கோடிமுத்தந்
தெள்ளிக் கொழிக்குங் கடற்செந்தின் மேவிய சேவகனே
வள்ளிக்கு வாய்த்தவ னேமயிலேறிய மாணிக்கமே

koḷḷit talaiyil eṟumpatu pōlak kulaiyumeṉṟaṉ
uḷḷat tuyarai yoḻittaru ḷāyoru kōṭimuttan
teḷḷik koḻikkuṅ kaṭaṟcentiṉ mēviya cēvakaṉē
vaḷḷikku vāyttava ṉēmayilēṟiya māṇikkamē

Remove the sorrow of my heart, which trembles like an ant on a burning brand. O hero who dwells in Senthil by the sea, which sifts up a crore of pearls; O ruby who rides the peacock, destined for Valli.

சூலம் பிடித்தெம பாசஞ் சுழற்றித் தொடர்ந்துவருங்
காலன் தனக்கொரு காலுமஞ் சேன் கடல் மீதெழுந்த
ஆலங் குடித்த பெருமான் குமாரன் அறுமுகவன்
வேலுந் திருக்கையு முண்டே நமக்கொரு மெய்த்துணையே

cūlam piṭittema pācañ cuḻaṟṟit toṭarntuvaruṅ
kālaṉ taṉakkoru kālumañ cēṉ kaṭal mīteḻunta
ālaṅ kuṭitta perumāṉ kumāraṉ aṟumukavaṉ
vēlun tirukkaiyu muṇṭē namakkoru meyttuṇaiyē

I will never fear death, who comes following me with trident in hand, swinging his noose. For us there is the spear and the holy hand of the six-faced son of Shiva, who drank the poison that rose from the ocean; that is our one true support.

கந்தர் அலங்காரம் முற்றிற்று

kantar alaṅkāram muṟṟiṟṟu

Thus ends the Kandar Alankaram.